Verbenas na noite galega

I. Anos setenta do século vinte. Hai festa esta noite na aldea. A orquestra prepara a súa actuación: “holá, holá, sí, probando, probando”. O neno de sete anos entra no transformado campo de terra da súa escola e ve á esquerda á “dulceira”, unha muller sentada vestida de loito e como grega que vende sen sorrir chicles Cheiw, bastóns de plástico transparente con boliñas multicolores e algunhas lamberetadas máis. Ó neno chámalle a atención a única atracción: as barcas de cores que se elevan uns metros no aire. Pero o máis abraiante está diante del: no escenario elevado está a punto de aparecer o conxunto musical que vai amenizar a velada.

Por Ramón Torrado | Ribeira | 27/06/2017

Comparte esta noticia
II. O neno nunca viu nada igual. Entran no escenario cinco homes vestidos todos coa mesmas chaquetas prateadas que brillan cun fulgor de película e collen os instrumentos que lle parecen enormes e fascinantes: guitarra eléctrica, baixo eléctrico, batería – acompañada de estraños instrumentos de percusión, como un que hai que rascar – e piano eléctrico. Como adoita suceder, o cantante é un tipo mercurial e carismático que atrapa as miradas coma un imán vivo. Hai moitos cables e o micrófono é máxico. Entón empeza a música: o rapaciño xamais escoitara un ruído tan alto.
 
III. As cancións que tocan os cinco músicos ilusionan ao neno. Son melodías que lle quedarán gravadas para sempre: un beso y una flor / son of my father / eva maría / mamy blue / el vals de las mariposas. Algunha xente baila; todo o mundo está moi guapo, engalanado para a ocasión. Moitos nenos corren, algúns fan pequenas falcatruadas. Pero el está completamente absorto, fascinado contemplando unha especie de mestura de todo o que aínda non viu nunca: cine, teatro, concerto e exposición de personalidade. Esa verbena de 1973 quedará implantada no seu interior.
 
IV. Anos 80. O neno xa é un adolescente e as súas maiores preocupacións son o amor e a beleza cativadora das mozas. Aínda non vai ás discotecas, razón pola cal as festas do verán son case a súa única oportunidade para ter un posible romance. Nunha festa ten lugar un acontecemento explosivo: sen ter bailado nunca, atrévese a pedir un baile a unha fermosa forasteira e ela acepta! É unha canción do Puma venezolano titulada “Me vas a echar de menos”, profética porque nunca volverá a ver á moza que tivo nos seus brazos por uns minutos. É asombroso que algo tan extraordinario e tan romántico sexa civilizado e tradicional.
 
V. Cos anos veñen épocas felices e amargas, e constatacións que van deixando un pouso de tristura. As festas seguen estando aí e non cambiaron tanto en realidade, pero xa non está presente a inocencia e a frescura do novidoso. O talante hipercrítico da sociedade actual empeza a ver tachas no evento das verbenas e hai quen expresa opinións negativas: as bombas que anuncian a festa e a pirotecnia asustan ós cans; as cantantes van demasiado provocativas e crean unha sorte de infidelidade visual; algúns intérpretes cantan demasiado alto; a selección de temas non é nada orixinal; escóitanse ás veces cancións machistas e chistes sexistas; hai nalgúns casos un exceso de espectáculo, con mesmo detalles non-musicais da actuación que entrañan un risco físico; deberían contratar formacións doutros tipos de música; deberían apoiar máis aos grupos locais emerxentes; o nivel de decibelios é infernal, etc.
 
VI. Para o neno, agora home de mediana idade, a verbena segue a exercer un efecto de emocionante posibilidade. Para as almas solitarias que ansían encontrar o amor, os días nos cales o listado “páxinas galegas” trae poucas festas e ningunha cerca son días desérticos. Pódense aparcar o amor e a soidade nun martes desolado? Moitos nenos e adolescentes esperan con ilusión a chegada das festas. Hai localidades que se esmeran con verbenas imaxinativas e únicas por algún detalle. O visitante agradece moito cando nalgunhas festas se lle obsequia cunha deliciosa porción de biscoito. En cada festa, tamén se agradece ver á xente bailando e esquecendo por un intre os padecementos da vida.
 
VII. O neno medrado elabora unha coroa de recordos. A melancolía que brotaba cando chovía en día de festa. Os voluntarios animosos das comisións. A fabulosa beleza da xente cando está contenta. O tempo de case insoportable e marabillosa emoción dos amores que coñecías ou con quen quedabas nas verbenas. Aquel día de chorar por dentro por ter que marcharse cedo, escoitando dende o coche á orquestra tocando “Morir de amor” de Miguel Bosé e José Luis Perales. Xorde entón unha nova lágrima de cristal que deposita o home-neno no seu baúl da nostalxia. Aquel neno e aquel mozo adolescente xa quedaron atrás, pero ano tras ano aínda existen as verbenas nas noites de Galicia.
 
 

Comparte esta noticia
¿Gústache esta noticia?
Colabora para que sexan moitas máis activando GCplus
Que é GC plus? Achegas    icona Paypal icona VISA
¿Gústache esta noticia?
Colabora para que sexan moitas máis activando GCplus
Que é GC plus? Achegas    icona Paypal icona VISA
Ramón torrado Ramón Torrado Romero (Araño-Rianxo, 1966). Educado en Galicia, no País Vasco e nos Estados Unidos. Licenciado en Filoloxía Inglesa na USC, é profesor de instituto. Investigador rosaliano. Colaborador en Certo, xornal dixital de Barbanza. Ten escritas catro novelas, un libro de relatos e outro de viaxes. Estas obras están todas inéditas.