Unha herdanza envelenada por “cuarenta años de paz”

Na miña última achega toquei nun tema algo proclive a espertar sensibilidades varias, tamén aquelas que inducen algo de urticaria. Semella que defender a un pequeno empresario, un obreiro empresario, dos perversos latrocinios dun usurpador é tema dúas veces prohibido: polo colectivo social, pola normativa legal. Así nos vai.

Por Xoán Vázquez | New Yersey, EE.UU. | 07/04/2012

  • menéame
  • Chuzar
  • Do Melhor
  • Cabozo
  • del.icio.us

Pouco importa que unha familia remate na ruína. Pouco importa que este ano non poidan pagar a matricula da universidade da filla, por si lle fan falta os cartos para cubrir os gastos  do avogado do usurpador, en caso – nin tan improbable – que as leis deste decadente e desnortado país lle neguen a razón e teñan que cargar con tódolos custos xudiciais.   Pouco importa que para abrir unha pequena empresa familiar haxa que pasar moitas necesidades namentres se aforra para o investimento inicial. Pouco importan tódolos esforzos e sacrificios do pequeno empresario, nesta nosa decadente sociedade a víctima sempre é o empregado. Sen máis análise. Sen máis consideracións.   

 
Como explicar esta hostilidade, case odio, ao empresariado, aínda tamén ao obreiro empresario. Penso que en parte son os tempos - a desesperación non é boa aliada da razón -; mais os tempos, por máis difíciles, non explican a mesquindade; iso ten raigaños moito máis profundos. E entón, cómo explicar isto. Eu non abrigo dúbidas que parte do problema senta no pedigree da nosa - aínda nin tan rodada – democracia, cuxa historia non é das mellores.  Nace como pode nos silencios dos escombros dunha terrible dictadura, faise unha reforma integral pero preservando piares e murallas; ou sexa, vaise artillando de amañe en amañe sen nunca se desprender dos derradeiros anacronismos testemuñas da esterqueira do franquismo. Ningunha Magna Carta, por máis ben artillada, pode arrincar dun plumazo as raíces da endogamia, finar coa semente do nepotismo, erguer aos máis sacros altares o respecto á propiedade privada (pedra angular de toda sociedade que aspire chegar a algo), rehabilitar unha ética moribunda e atrofiada, e transformar un monstro odioso e represor chamado Estado en algo amable e desexable, ou sexa, en sinónimo de cidadanía.  
 
Do legado franquista quedaron estructuras claves, entre elas aquel pozo da prevaricación normalizada que abranguía tódalas industrias do Estado: El Instituto Nacional de Industria. Alí se arrombaban en postos vitalicios os Señores feudais, aquela casta maldita, daquela coñecida como “Hombres de Régimen”. Esa semente envelenada é a orixe dos nosos sindicatos, das relación laborais, e aínda tamén de amplos sectores do Servizo Civil.  Privatizáronse as empresas – unhas polas boas, baixo o peso da súa propia ineptitude, outras -, e por imperativo legal os servizos foronse acaroando á cidadanía. As ideas, u-las ideas… as ideas é outra cousa. Mudar unha lei é fácil, tan fácil como difícil é mudar un xeito de ver o mundo e unha maneira de entender a vida. Aínda a día de hoxe os emprendedores se seguen enfrontando a ese ADN contaminado. Quedou algo daquel “Por la gracia de Dios”, manifesto nas dinastías baltarianas e vivo e rebulindo nos legados e adoutrinamentos postguerra civil de que o cidadán é un vasalo do Estado: aínda está moi fresco no lembradoiro aquelo de “Soy Funcionario del Estado!”. Afirmación que reclamaba silencio submisión e obediencia. A semente dese legado quedou acochada nas leis a nas ideas e foi agromando nos recunchos máis escuros do subconsciente. Un lastre. Unha carga. Unha razón máis – quizais razón por antonomasia - polo que somos os primeiros en número de desempregados. Non é esa a única desgraza que nos aflixe, tamén por aí andamos en absentismo, abuso de drogas, permisividade coa prostitución, botellóns, e unha lista tan larga como triste de desnortes e desvaríos que van labrando nas entrañas da nosa sociedade vieiros que só levan á decadencia, que xa aveciña. Non  é esta unha cuestión de individuos, é unha cuestión de valores, de sistema, dos principios intrínsecos que definen a unha sociedade. É, en conclusión, unha maneira de entender a ética e a moral, unha herdanza envelenada por “cuarenta años de paz”.   
 
Sen chegar á aberración do “se vés tarde non veñas, e se non vés non regreses”, algo desa terapia faille falta a este Estado atrofiado, sen excepcións de sector público ou privado, sen excepcións de xeneral ou soldado; pois a onde levan as vulgaridades do absentismo, “bajas psicológicas” e “vuelva usted mañana” xa quedou abondosamente demostrado. Algo vai mal nunha sociedade que transforma en virtude o pasotismo, o desprezo ás tradicións, a usurpación de valores culturais xa definidos e labrados pola forza dos séculos. Algo vai terriblemente mal nunha sociedade ondea o máximo que aspira un cidadán é ser funcionario. Sendo iso o máximo logro, é completamente entendible que os que non o consigan  persigan funcionarizar a empresa privada, incluíndo a pequena empresa familiar. Algo vai mal nunha sociedade cando o culto ao conformismo do choio vitalicio prima sobre a excelencia o logro e a responsabilidade. Velaí abertas de par en par as cancelas da decadencia. O problema é terrible, as consecuencias inasumibles: legado franquista, correctamente re-etiquetado para os tempos modernos, tamén entre os novos progresistas.  
 
“Todo queda atado y bien atado.” Aínda cando quizais nin tan ben atado, queda moito por desamarrar. Como os conceptos de soberanía popular e dereitos individuais eran completamente alleos á cultura do país, os que nos guiaron pola transición leváronnos á democracia con todo o peso dos  cabestros da endogamia ao lombo. A semente das manías fascistas infíltranse no novo sistema, xermola e alúgase nas crenzas e hipocrisías de todos, transforma aos nosos sindicatos en mafias e aos nosos políticos e partidos nunha voraz casta feudal, allea, por completo, á sociedade “representada”: o triunfo do hedonismo; o avasalo da ética. Abonde con ver como se esforzan, todos, sen excepción, por desmontar esa desfeita  de centos de concellos onde sobran sete ou oito.  O feixe  do “Todo atado y bien atado”  é basto, pesado. Pesado abondo como para derrear máis de 400.000 empresas e arrebolar ao paro seis millóns de cidadáns, ao desahucio centos de miles de familias. A magnitude da nosa desgraza non se pode explicar en simples termos conxunturais; na mesma conxuntura atópanse sociedades cunha terceira parte de paro e aínda menos de absentismo, alleos ao concepto do pasotismo e respectuosos cos valores e tradicións das súas sociedades sen inhibicións de natureza ideolóxica ou confesionais. Hai algo máis. Negalo é de suicidas. Deste feixe de desnortes sobresaen uns tres ou catro, todos eles da cepa franquista, e todos eles con notable aceptación social, tamén entre os novos progresistas. Daremos conta dun deles, o que, agardo, axude a contextualiza a miña última achega:
 
Unha hostilidade patolóxica e irracional contra calquera iniciativa empresarial que xurda da clase obreira.  Os membros da clase traballadora só poden formar cooperativas, debidamente vixiadas, pois claro, por “El Funcionario del Estado” - arestora con novas etiquetas e modernas nomenclaturas -; mais que ninguén pense que poden aspirar a ser empresarios rexentados por unha normativa legal clara e definida, autónomos e independentes, ou sexa, desfuncionarizados e soberanos. Un obreiro aforra catro pesetas,  empéñase  ata os cadrís para abrir unha esquina onde gastar o resto da súa vida traballando sete días por semana e por riba de doce horas cada día para irse labrando unha vida, ese obreiro xa endexamais ha coñecer a solidariedade dos novos progresistas. Agora xa pertence ao bando inimigo. Xa non é proletario. Agora xa é empresario. E co empresario, leña que che fixo!  É tal a cegueira que nin sequera somos capaces de discernir algo fundamental: a misión central da pequena empresa é o auto-emprego, todo o demais é un bonos. E os bonos só se dan cando hai con que pagalos, sen máis criterios nin máis consideracións. É un imperativo económico e moral distinguir o pequeno empresario, ou sexa, o obreiro ou profesional que a base de moito esforzo e sacrifico se foi forxando o seu propio posto de traballo, ese mesmo obreiro que non poucas veces os seus ingresos divididos polas horas traballadas non rabuña, nin de lonxe, o salario mínimo. Ese obreiro agora é un empresario, e o empresario é o inimigo.  E como contra o inimigo tódalas indignidades son poucas, escandalízanos a idea de que se por desgraza contrata un parasito faga todo o posible por remediar o desastre, salvar o negocio (a familia!). E rexeitamos calquera normativa legal que protexa a ese obreiro empresario. E inconcibible que aínda andemos esquecidos de que o fraude é roubo, o engano é roubo, a mentira é roubo, a traizón é roubo. O absentismo é fraude engano mentira e traizón. O roubo non é un chiste. O roubo é un crime insidioso e destructivo cuxas consecuencias son devastadoras. Que alguén me explique cal é a diferenza dun ladrón a unha empresa por “baja psicológica” ou dun ladrón a unha empresa por absentismo inxustificado, a un ladrón de cobre cuxo furto paraliza a unha fábrica. A ver se alguén pode acláralo, porque eu o único que vexo son as consecuencias: destrucción e decadencia. Será posible que a perversión ético-moral do meu país natal haxa deteriorado a un punto xa irreversible? Será posible unha visión tan pobre e tétrica da vida?  Si é posible, pero non un accidente: herdanza franquista, arestora tamén moi comodamente arrombada na conciencia dos novos progresistas.  A este paso, calquera día imos culpar dos desahucios a un pobre ancián que malvive cuns 300 euros que cobra polo  aluguer dun piso.   
 
Onde haberá mesquindade comparable a vender por progresismo o esmagar os intentos de progreso dos cidadáns membros da clase traballadora e profesional entregados á toma de iniciativas empresariais na procura da prosperidade.  Este vello progresista – de toda a vida -, iconoclasta irredento, si respecta, admira e valora a valentía e entrega de cantos amosen esas calidades, hoxe e sempre. E desta crise non imos saír apisoando, partíndolle o lombo, aos máis valentes, aos máis entregados, os máis sacrificados dos nosos obreiros e profesionais: os pequenos empresarios.       
 

Xoán Vázquez




Comenta

Se tes problemas ou suxestións escribe a webmaster@galiciaconfidencial.com indicando: sistema operativo, navegador (e versións). Agradecemos a túa colaboración.

¿Que caracteres alfanuméricos hai na imaxe? descarta espazos e signos

Exemplo: para C*8 Km@ introducir c8km.

captcha

¡Non entendo o texto!: cambiar imaxe






¿Que caracteres alfanuméricos hai na imaxe? descarta espazos e signos

Exemplo: para C*8 Km@ introducir c8km.

captcha

¡Non entendo o texto!: cambiar imaxe


Comentarios

17 comentarios
6

Xoán Vázquez

Resposta: Cómo se pode explicar que o país co maior número de desempregados de Europa tamén sexa o primeiro en absentismo laboral, imposible. Agachar iso detrás dos desfalcos bancarios é caer na gaiola de pensar que con dous tortos podemos facer un dereito. Pois non, máis ben todo o contrario: se roubamos porque outros rouban e outros rouban porque roubamos, en fin, está claro a onde leva iso. É aí a onde queremos chegar? Ese 6% de absentismo está a definir ao outro 94%, inconcibible. E por que? Porque aínda cando é completamente impresentable que o país co maior número de desempregados tamén sexa o primeiro en absentismo, moito máis impresentable é que aínda haxa que defenda ese nefasto comportamento. Ese é o punto. Esa tolerancia, case xustificación daqueles comportamentos que a todos nos degradan. Esa é a gran diferencia entre nós e a maioría dos europeos, esa absurdeza de crer que eses irresponsables son os auténticos heroes do século 21.

4 respostas
1

Por Delirante: Si ho estamos sufrindo a peor crise en décadas polos desfalcos bancarios, a gran diferenza co norte de Europa é que o réxime español é na práctica un paraíso fiscal para os ricos e a culpa é... de que un 6% de funcionarios chegan tarde ao traballo!

2

Por Xoán Vázquez: Non nos obsesionemos cos funcionarios. Os funcionarios veñen da mesma masa social cós demais. Entre nós hai un defensivismo enfermizo no tema dos funcionarios, tanto que francamente xa repugna. O problema do absentismo está xeneralizado, endémico, sen diferenzas notables entre o sector público ou privado. Exemplo: a fábrica de Ford en Valencia ten tido ata 8 veces máis absentismo cás de Mazda no Xapon. A diferenza, dúas culturas laborais moi diferentes. Ese e o punto. Se queremos saír da esterqueira na que estamos metidos temos que proxectar unha imaxe de xente seria e productiva, ou o investimento pode sufrir, e moito.

3

Por Certo certo: Que si home que si que todos xuntos os que chegan tarde ao mellor rouban un 1% do que rouban os banqueiros. Falemos do que de verdade importa. Absentistas malos! BNG malo!

4

Por estatua da libertade: Douche toda a razón Xoan, ahora como ti mesmo dis no fondo é unha custión de valores sociais. E a sociedade sabe certamente que moitísimos funcionarios entran de compadreo e que os banqueiros, aparte de terriblemente endogámicos, son esencialmente incompetentes e corruptos. De ahí, ese apático absentismo. Non quero nin falar do desaxuste do Reino de España, coa sua camarilla, co proceso de xestación política dos EEUU de Europa. En España vivimos nun feudalismo financiero e funcionarial.


5

Ai falaches meu

É evidente que os parásitos non son os banqueiros que fixeron desaparecer miles de millóns e aínda piden máis. Os parásitos son os funcionarios, claro que si, que nin polo traballo pasan como sabe todo o mundo que encendese alguha vez Intereconomía. No albo, si señor.

2 respostas
1

Por S.A.B: onde di que é culpa dos funcionarios?

2

Por Máis ou menos: Funcionarios, traballadores que teñen o vicio de ir moito ao médico e coller moitas baixas, a culpa é de todos nos, que somos moi vagos. Menos dos especuladores e dos banqueiros, a culpa da crise provocada pola especulación banqueira é de todos.


4

Bruar

O exposto moi ben, máis cabería preguntarse, por qué tanto relato contra o autoodio ou odio simplemente ao pequenoburgués, pequenoempresario de lombo esmagado, e a incomprensión das clases traballadoras. O de "clases traballadoras" con retranca. Cabería preguntarse que pensa o autor do INMENSO FRAUDE FISCAL das grandes e pequenas sociedades mercantís. Tanta vale para un como para outro. Non lle parece que tan reprobábel é que moitos asalariados larguen de boquilla o seu noxo polo empresariado e ao mesmo tempo lle dean o goberno en Catalunya a CiU e no Reino ao PP?

3 respostas
1

Por Bruar: Vostede equivócase, sinceiramente, pasa por algo os últimos 35 anos. Eses anos nos cales a cidadanía quixo coller o mellor da socialdemocracia (véxase todos os anos que gobernou F.Glez.) e ao mesmo tempo non perder o peor aspecto dos 40 anos de longa noite de pedra da dictatura, por non ir máis atrás e falar de facer as Américas (si me permite a licencia como no seu caso). Pouco despois da chegada dos Austrias e xa, dende logo, todo o reinado ta tontemia dos Borbóns, pensábase que para mellorar chegaba con facer as Américas. Iso acabouse fai moito tempo ainda que inconsciente colectivo ainda non teña asumido no 2012.

2

Por Bruar: Califica e ao mesmo tempo insulta aos sindicatos (de clase), ben é sabido que o camiño dos sindicatos leva errado unha ducia de anos, e máis agora. Non cabe éxito dos sindicatos de clase cando a clase obreira está confundida e ignora o que representan. Os sindicatos antes dun lustro serán ferramentas sectoriais e non de carácter xeral, iso é evidente, pero para iso ainda faltan uns meses ou anos. Quizáis eu estou equivocado, pero por iso vostede cita como carácter intrínseco ao "sindicato" o de "mafioso". Non hai outra saida, fágame caso. O problema é do proletariado pero esa maré proletaria ainda non é consciente. Para ir rematando, isto non é un problema de conceptualidade da sociedade, que cos seus moitos erros non é un ente antiempresarios, é que tanto aos proletarios como aos empresarios lles falta vivir o que estamos vivindo

3

Por Bruar: A masa, termo erróneo, a cidadanía, ten capacidade para reaccionar e iso verémolo cando o pior da crise sexa rebasado na UE. Actualmente ainda non estamos nese estadío. Non é nin de lonxe que a cidadanía mereza ser salvada, a cidadanía terá que escoller o seu camiño e ese camiño non virá da man do liberalismo que trascende no seu artigo. A cidadanía terá nas súas mans e nos seus votos escoller o que quere ser, agora mesmo xa sabemos o que profesa: odio ao sindicalismo de clase e ao burguesismo que previrte o sistema social coa defraudación de impostos. O camiño é simple: para sair adiante ESTADO DO BENESTAR, ou o que é o mesmo, chega xa de escusas, os que máis teñen terán que pagar impostos dacordo ás suas rendas e os que o necesitan recibir o necesario para levar unha vida con dignidade.


3

Zascandil

Un cidadán calquera co sentido común en activo, asume como propio o contido do teu artigo, tanto pola súa argumentación expositiva como pola súa contundencia crítica. O que ocorre, é que esqueces que coa reprobación do complexo modelo de país , tan só quédache o corpo a gusto por despacharche ás túas anchas, pero fóra diso, a validez é nula, pois estas deixando mal parada á maioría social (non esquezas que os vagos e maleantes gáñannos en número), e nunha democracia, por prefabricada que sexa, imponse a maioría, é dicir , eles....... Hai un formato alternativo para cambiar a situación, esperar que chegue outubro que é o mes por excelencia para facer a revolución, pero pola miña banda penso que deben ser outros quen vaian ás trincheiras. Seguro que os da UPG apúntanse de camiño


2

S.A.B

Non anda moi desacretado o autor. http://www.vieiros.com/columnas/opi...


1

capicci

Vou facer un acto despreciable, opinar sen leer, e bastante favor che fago, non te lee nin dios, por algo sera

2 respostas
1

Por Aristóteles: O desprezable es ti. O autor comete algún pequeno erro de mezclar churras con merinas e sacar algunha conclusión errada, pero tampouco vai moi errado nalgunha cousas que seria longo comentar aquí. Se non queres ler estas cousas cala, pero non sexa necio, nen maleducado, Capicci.

2

Por 5vyf: O autor non aporta nada, a non ser dar unha visión online dunha sociedade na que non convive, imaxina dende o seu exilio no corazón da gran mentira democracia-ocidental, feitos dos que non tén nin idea, e poñome a súa altura, ao valorar o seu artigo sin leelo porque e o que el faí, opina de oidas, intenta intuír a realidade estando a anos luz dos que viven isa realidade, por outra banda, non gastes moitos esforzos chamándome desprezable, xa me autoinsulteí eu antes, agora si así te sintes mellor...dalle Aristó ( o de non poñer o "teles" é por isa horrible moda de minimizalo todo, A Coru, O Pe, El Glam, o xoú..ala chao


Xoán Vázquez

Nado en 1957, na aldea do Zapatal, parroquia de Santa Mariña de Xuño, concello do Porto Do Son. Con 17 anos emigra aos EE.UU. Estuda informática na Kean University. Actualmente exerce de informático en New Jersey. O seu blog: http://xoangvazquez.blogspot.com/