A muller, unha vítima

Ata non fai moitos anos, a muller aprendía dende nena, xa que así llo ensinaron, que a razón da súa vida era formar un matrimonio, no que atoparía a felicidade. Dende a infancia lle brindaban felicidade, comprensión, respecto e amor, consubstanciais a vida no matrimonio e á unión de parella.

Por José Freire | Pontevedra | 17/04/2012

  • menéame
  • Chuzar
  • Do Melhor
  • Cabozo
  • del.icio.us
Cando ela, desolada, comproba despois que todo aquilo, todas aquelas cousas polas que ilusionada se casou, lonxe de cumprirse, converteron a súa vida nun inferno; cando advirte con desacougo que aquel de quén, como o seu home, debía esperar protección e axuda, en lugar de proporcionarllas, veu ser para ela un verdugo. A muller, así defraudada négase a admitilo.
 
Calquera escusa intenta convertela en xustificación e busca a solución ao conflicto en causas externas, en cousas alleas á propia personalidade do maltratador.
 
Ata certo punto é natural e honesto que así proceda. Se aprendeu de nena que o ideal de vida era a felicidade no matrimonio, ela debe salvala unión. O fracaso do matrimonio e a ruptura familiar convertese nunha cuestión de conciencia persoal. Pensa que é ela quen non está á altura das circunstancias; quizais non sabe cómo tratar ao seu marido; debe pensar nos fillos.. E xorden as inculpacións.
 
O que está a pasar resúltalle incomprensible; mellor que ninguén o saiba, no comprenderían, ninguén o crería. O seu home é outra persoa; fora da casa ten prestixio, a xente o considera, ata o admiran; sen dúbida é ela a responsable da situación, non sabe calarse, non ten o tacto necesario para non molestarlle nos intres menos oportunos.
 
E aquí xorden as exculpacións.
 
El non é malo, é o seu carácter. Son as copas, a súa familia, a súa nai. O seu traballo e as responsabilidades son a causa. O seu Xefe coas súas esixencias. Foi esa muller que se cruzou no seu camiño.
 
 
 
Semellantes ideas bulen na súa cabeza, martirizándoa. É a maneira de xustificala súa permanencia ao lado de quen, nembargante, abusa dela.
 
Nun principio, o silencio das víctimas é cómplice da súa negación ante o evidente. O que non transcende non existe, Os golpes, que nela son ben visibles, diante dos alleos os atribúe a accidentes fortuítos: un golpe coa porta, unha caída ao baixar pola escaleira ou xogando co neno.
 
Ante esto debemos aceptar e poñer en exercicio a nosa propia e persoal responsabilidade, ao tempo que reclamar colectivamente e esixila responsabilidade dos poderes públicos das suficientes estructuras coordinadas, que deben servir de canle e apoio, e buscar vías de saída axeitadas naqueles fogares que, polas circunstancias que sexan, non son capaces ou non teñen capacidade dabondo para dar unha resposta familiar positiva.
 
A evidencia é que todos camiñamos xuntos, porque somos iguais, ao tempo que distintos, e todos necesarios, porque de calquera xeito, como lle escoitei un día a un famoso humorista: a vida é demasiado interesante como para perdelo tempo amargándolla aos demais.

José Freire



José Freire

Funcionario do Corpo Nacional de Policía dende septembro de 1976, entón Policía Armada. Estivo destinado en Pamplona, Bilbao e na actualidade en Pontevedra. En 1981 formou parte da 1ª Xestora do Comité Local de Pontevedra do Sindicato Unificado de Policía na clandestinidade, ata a súa legalización no ano 1986. Desenvolveu os cargos de Secretario Local e Provincial de Pontevedra, de Organización do Comité Federal de Galicia, e dende o ano 2002 Secretario Xeral do S.U.P. en Galicia.