É indiferente o estilo pictórico , a estética, a técnica ou a  idea adquirida; pois neste  gremio artístico de saltimbanquis políticos, tan escaso valor ten a plástica  de quen  contornea un  puño  cunha rosa ou quen esboza  un  ceo con gaivota,  tendo en conta que  a súa carencia, non só prodígase  nos seus fondos senón que igualmente deslízase polo perfil das  súas formas.

Pero a versatilidade  destes  eruditos de quincalla,  non se para en pinceladas,    chegando  coa súa extravagancia enfermiza  a converter o país  no escenario apropiado para  dar  renda solta  á  representación  dunha  bufonada descarnada,  unha  sesión continua,   onde estes "bien   pagaos", tentan  camuflar  a súa excedida insuficiencia,  repercutindo a grosa factura do seu mal oficio, sobre  uns atónitos espectadores  que non logran entender a súa condición de suxeito pasivo.

Quen, non reaccionaron ante os primeiros brotes da crise admitindo que a súa orixe derivase  en metástasis extensiva, quen tras catro anos de diagnostico  conclúen que o mellor antídoto é matar ao enfermo, é evidente  que poden manter unha alianza de intereses e camaradería cos mercados especulativos, pero non resulta ser  o cadro de persoal indicado, para afrontar de modo efectivo  a reactivación da  economía produtiva,  que  é o único revulsivo  aos males  que padece o país.

Unha clase política  que despois de apropiarse do mandato electoral, rompe unilateralmente  os seus compromisos coas urnas tomando dirección contraria ao contido da súa oferta, tan só pódese definir   como un congregado de impostores,   uns linguateiros de feira pouco fiables,   para quen a democracia,   é simplemente o  marco apropiado  para garantirse a indecente exclusividade  dos seus privilexios,  mentres bailan a danza macabra que interpretan  os mercados.

Esta clase política por máis mensaxes subliminares  que emitan para satisfacer o seu egocentrismo, poderán enredarnos  con parafernalias bolsistas e rescates bancarios; lograrán   desbaratar o país  incrementando o esforzo fiscal mais alá da capacidade contributiva dos cidadáns; alcanzarán o cinismo cernando as políticas sociais  que prometían manter; saberán arruinar a estrutura produtiva do país facendo  o contrario do debido  ou manterán en activo un veto que defendían  levantar.

O que non  saberán resolver estes inútiles, será, como saír da crise, como facer crecer a economía, como crear emprego, pois devanditos obxectivos  tan só lógranse coa intervención decidida do  universo empresarial  que  maioritariamente conforman as PEMES.

Empresas,  que urxentemente deben saír  en autodefensa a través dos seus órganos de representación, con iniciativas  de acción   directa e medidas de choque,  dirixidas, a pór freo ao negativo balance que como consecuencia das    inconcibibles medidas políticas,    ocasionou peches encadeados  desde o inicio da crise no 2008, cuxa cifra absoluta se eleva  a 178 500 empresas o que levou implícito a destrución de 2.985.000 postos de traballo,  cuxo rescate haberá de tomar preferencia  sobre  calquera  consideración obxectiva, do mesmo xeito que a  reactivación do investimento público.

É innegable presumir, que quen  foron capaces de levar a este país  ás cotas mais elevadas do seu desenvolvemento, teñen demostrada capacidade para sacala unha vez máis da lameira no que outros a sumiron.

É obrigado  pois, pór  fin á economía imperfecta, non resulta tolerable por máis tempo, manter activas  as   políticas sustentadas no  monopolio dos mercados especulativos.  A clase empresarial como único expoñente da economía produtiva, ten o dereito de intervir e o deber de facerse  ouvir alto e claro,  e desde un papel  protagonista, participar activamente na recondución do país , facendo valer a súa  vocación inequívoca,   que non é outra, que  contribuír, á creación dunha sociedade cada vez máis próspera, tomando por singradura  a  potenciación da empresa privada como o elemento mais importante da xeración de emprego e riqueza