Pero o que non debemos esquecer é que, a outro nivel, tamén en Galicia, vimos soportando un tipo de terrorismo que ben poderiamos denominalo como enxebre.

Se non fora polo grave do asunto, así poderíamos chamarlle coloquialmente ao que, de vez en cando, e xa van demasiadas, nos asalta con algunhas das súas repudiadas accións, como a que tivo lugar fai uns días na vivenda do profesor  Blanco Valdés, preto de Santiago.

Aínda que chamarlles terroristas podería parecer excesivo, non lle cabe outra denominación xa que empregan o terror, forman grupo, teñen unha estrutura, ideoloxía e uns obxectivos.

Cando se apresa a un destes terroristas enxebres, o primeiro que sae a relucir é a súa inmadurez emocional, o seu ego infantil e inseguro, o que leva a pensar cómo pode ser capaz de cometer actos tan bárbaros.

Posiblemente esa  inseguridade, ese infantilismo psíquico, esa tendencia a soñar, dentro da súa campá, nunha Galicia Ceibe, é o que fai pensar que sexa marioneta dun líder. Un líder que permanece na sombra e que lanza aos seus adeptos ao crime e ao sabotaxe. Sinto unha enorme curiosidade por coñecer ao líder destes individuos.

Pero se de algo necesita este tipo de terrorismo para acadar o éxito, é a necesidade de proxectarse ao público con efectos multiplicadores. Alguén dixo que o terrorista fai coreografía da violencia; que o terrorismo é teatro. Un teatro que case sempre acaba en traxedia.

Isto levou a moita xente a pensar que se os lazos entre os terroristas e a audiencia se cortaran, é dicir, si os actos que protagonizan non foran obxecto de información, os efectos do terrorismo reduciríanse, sobre todo na alarma que crean na sociedade. Dende logo que non se pode prohibir nin suprimila información, pero ao meu entender deberiamos ir a unha concisa e mínima difusión, procurando non facerlle o xogo, filtrando subliminalmente as súas xustificacións ou utilizando a lenguaxe ennobrecedora dos seus actos, con que redactan os seus comunicados.

Ao mellor, neste intres, tamén eu lle estou dando a eles máis resonancia da que teñen. Pido desculpas.

José Freire