Os desastrosos resultados colleitados (descenso en 5000 votos nun contexto de baixada xeral do PSOE) provocaron reaccións dentro da militancia popular. Malia que Corina Porro tratase de ofrecer unha imaxe de vencedora, non todos aceptaron un pacto de silencio. O primeiro en chamar publicamente a unha reflexión foi o exalcalde Manuel Pérez, o único que gañou unhas eleccións en Vigo pola organización de dereitas.

Os organismos locais preferiron non facer declaracións públicas e trataron de evitar calquera fuga. Pero Manuel Pérez contaba con outras voces poderosas (relacionados co empresariado vigués) para facer tambalear as columnas internas. Os críticos non querían só a cabeza de Corina, quen xa anunciara o seu abandono como portavoz municipal na oposición para encargarse da presidencia do Consello Económico Social (CES). Querían que se abrise un debate sobre a política exercida dende San Caetano cara a Vigo: a culpa non era só do PP vigués senón que boa parte proviña das actitudes do presidente Feijóo en decisións como a aposta pola fusión das caixas, o problema provocado con Povisa ou o desinterese por Peinador. A Corina acúsana de desatención e do silencio ante o que consideran “ataques” á cidade.

O nome de Manuel Pérez apareceu na prensa para substituír a Porro no Porto de Vigo pero as súas declaracións foron un impedimento. O sector afín a excandidata, que contou co apoio de Feijóo, promoveron a Ignacio López-Chaves, fillo dun dirixente falanxista local (presidente do Sindicato Español Universitario).

 A reacción foi inmediata. A comunidade portuaria emitía un comunicado advertindo que cumprise coa xestión e que non fixese “oposición ao concello”. O empresariado ligado ao Porto de Vigo esixía un perfil técnico, coñecedor do funcionamento do organismos e que se centrase na explotación económica fronte ás batallas políticas (o balance do tráfico comercial con Corina Porro descendeu preto do 30%). López-Chaves non parece ter o mellor currículo para esta tarefa. Pero, como en todos os foros vigueses se sabe, é a recompensa á fidelidade a Feijóo e a Corina Porro.

Con este panorama (derrota nas eleccións, sucesión de Corina, elección de López-Chaves) aparece unha nova pelexa interna cando inicialmente o PP de Vigo rexeita que a Área Metropolitana estea presidida polo alcalde, Abel Caballero. Novamente os sectores empresariais esixiron unha rectificación que, finalmente, aconteceu.

Está  é a situación interna do PP trala derrota.
 

O PARADIGMA DE CORINA PORRO

Corina Porro (Ferrol, 1953) apenas exerceu do seu cargo como responsable do PP de Vigo pero non renunciou ao seu soldo. É o paradigma do perfil dun político sen escrúpulos que, desinteresado pola vida municipal, pode ser até en tres ocasións candidata polo PP. Pasou parte da súa carreira fóra da cámara municipal agás os anos que gobernou Vigo trala retirada do apoio do BNG ao PSOE.

Perly, como se lle coñece nos círculos privados, chegou a Vigo da man de Manuel Pérez para ser concelleira de benestar social durante aquel mandato (1995-1999). Era a súa primeira experiencia política. O seu ascenso veu dado en parte polo seu home, o recoñecido cirurxián J. Luís Quintela, quen tivera un alto cargo durante o tripartito de González Laxe (Quintela foi responsable local de Coalición Galega en Vigo). Pero tamén despois do frustrado proxecto urbanístico en Golf Domaio e da promotora Residencial Muíños, que remataría con embargos en que estivo afectada a propia dirixente popular. Todo isto no mesmo ano de entrar no concello.

Cando o PP perde a alcaldía de Vigo (era a segunda da lista liderada por Juan Corral que perdeu case 20000 votos), é chamada por Manuel Fraga para a Dirección Xeral de Servizos Sociais (1999-2001) e, despois accede ao cargo de Conselleira de Asuntos Sociais da Xunta de Galicia (2001-2003). Un agradecemento á fidelidade de Corina a Fraga tras as críticas de Manuel Pérez á política de San Caetano con Vigo e que o levaron a non repetir como candidato, aínda tendo  logrado a única maioría absoluta do PP en toda a historia.

En novembro de 2003 abandona o seu cargo na Xunta para asumir en minoría a alcaldía de Vigo. Coa derrota nas municipais de 2007, Corina agardaría o seu momento para ser nomeada Presidenta do Porto de Vigo. Volveron as eleccións en 2011 e de novo foi candidata e volveu perder. Malia súa promesa de campaña de exercer a portavocía se quedaba na oposición, poucos días tardou en buscar outra saída, a presidencia do CES.
 

En resumo: Corina Porro non deixou de subir postos (e consecuentes salarios) na súa vida política sen exercer os deberes da súa acta de concelleira dende 1999 até 2011. Doce anos onde Perly non quixo saber da vida municipal de Vigo, deixando no seu lugar ao eterno secundón, Chema Figueroa.

A PUGNA ENTRE CHEMA FIGUEROA E MARÍA JOSÉ BRAVO

José  Manuel Figueroa é o veterano da dereita viguesa. A súa experiencia valeulle de moito durante a xuntanza do comité local para avaliar os resultados do 22-M posto que fixo de apagalumes e evitou un estourido interno que podía pór boca arriba as liortas e enfrontamentos do PP vigués. Sen embargo, non evitou que se coñeza o malestar local, tal e como indicamos anteriormente.

Figueroa, con actividades na empresa privada e con salario dos organismos públicos, foi o voceiro do PP no concello de Vigo mentres Corina exercía outros cargos, aínda que ela fose a candidata. Dende 1987 no concello, será agora cando asuma a presidencia local e se encamiñe cara á súa candidatura nas vindeiras eleccións.

Pero a súa elección non foi doada. A aparición de María José Bravo, dun perfil semellante a Perly, provocou novas convulsións. Chegou a Vigo da man de Corina Porro e totalmente identificada coa liña desta e da galegofobia. O primeiro premio foi o seu posto nas listas: a terceira (o cal causou malestar noutros candidatos chegando a acusala de “arribista”). O segundo premio foi o nomeamento de portavoz do PP durante a campaña electoral. O terceiro premio parecía asegurado (a propia dirección local anunciouno publicamente na prensa): que fose a portavoz municipal. Pero non foi así. As tirapuxas internas, coa posible ameaza de airear os problemas internos do PP de Vigo, evitaron que Bravo (con ningún coñecemento de Vigo e sen experiencia na corporación; de aí que a chamasen “arribista”) escalase un novo posto na súa carreira política aínda que acumule derrota tras derrota dende o século pasado.