Xesucristo, Fraga e Garzón

Moitos personaxes conseguen un oco na mitoloxía mediante un relato que tapa realidades.

Por Rodri Suarez | A Coruña | 23/01/2012

  • versión para imprimir
Non está contrastada, pero si documentada a posibilidade de que a figura máis influínte dos últimos dous milenios, o coñecido como Xesucristo, sexa un simple invento. Polo menos, na súa dimensión histórica, xa que en termos relixiosos resulta obvio que, a pesar de que algunhas boas xentes así o crean, cun mínimo de coñecemento científico dificilmente se pode aceptar a existencia dun carpinteiro que pasea por riba da auga e foi inseminado por unha pomba fosforescente. Iso si, a posta en negro sobre branco do personaxe merece todo recoñecemento. Seguramente baseada na adaptación da  mitoloxía e a literatura oral pagana e xudea da época, o Novo Testamento é unha historia fascinante, chea de frases admirables, como a de que “o que estea libre de pecado que tire a primeira pedra”. 
 
Poucas, ou seguramente ningunha, traxectoria vital é perfecta. Todo o mundo (comezando polo que isto escrebe) posúe na súa peripecia vital un ou varios actos dos que non se sente nada orgulloso. Errare humanun est, que dicían os clásicos. Contra esa realidade, formalizáronse dous conceptos, o do arrepentimento e o da petición de perdón. Ambos foron manipulados historicamente dende os poderes, especialmente os relixiosos, que incluso acabaron creando a perversión cínica que caracteriza á elite católica, abonada ao que a súa propia tradición denomina fariseísmo e que normalmente se chama hipocrisía. Ten causas. Na súa visión da vida, o arrepentimento e as desculpas son algo que só se debe a unha suposta entidade superior, polo tanto está permitido o seu falso uso de cara á galería pero tamén a súa omisión, posto non resulta imprescindible arrepentirse e pedir perdón aquí abaixo, na vida real, basta con facelo uns segundos antes de que o indemostrable San Pedro abra a porta do indemostrable ceo. Ambas opcións foron utilizadas ao seu gusto polo recentemente falecido Manuel Fraga. 
 
A Fraga se lle ten insultado -con lexitimidade defensiva en moitos casos- de múltiples maneiras. Menos dunha. Ninguén lle chamou parvo. Porque non o era. Sempre soubo ben o que fixo. Por iso usou as dúas opción católicas antes reseñadas e nunca pediu perdón pola súa participación en crimes ou renunciou a súa ideoloxía autoritaria á vez que, con toda a hipocrisía posible, se presentaba como unha figura básica da democracia e o autogoberno galego, ou mellor dito, da moi escasa democracia e autogoberno que existe. 
 
Do mito Iribarne do que tanto se fala e se babosea estes días algún podería sacar a conclusión de que dado o seu carácter arrollador, unha vez chegado ao outro mundo sería capaz de poñer firme incluso a Deus. Nada máis lonxe da realidade, e non só pola dubidosa existencia do chamado altísimo, senón porque, como todo ser despreciable, Fraga era tiránico cos que tiña por abaixo (cos seus axudantes ou coa oposición, por exemplo) pero submiso cos que estaban ou se lle poñían por riba (pelota con Franco, covarde no 23-F ou axeonllado ante o Goberno central no Prestige, por exemplo). Porque é certo que foi presidente da Xunta e lle votou a maioría dos galegos -ata que a maioría dos galegos votaron outra cousa, non esquecer- mais é ben sabido que os sufraxios non son a absolución xurídica. Porén, Fraga puido morrer na cama de vello sen render contas nunca ante a Xustiza polas súa participación en noxentas accións, como o asasinato de Grimau ou dos cinco obreiros de Gasteiz, entre outras moitas. A maiores, nin deixou espazo para a posible xenerosidade das súas vítimas, posto que nunca pediu perdón, polo contrario ata o último suspiro mantivo a defensa da ditadura franquista, inseparable da barbarie. 
 
Incriblemente, nestes días e levados pola actualidade, a figura de Fraga foi contraposta a outra, a do xuíz Garzón, tratada esta última en positivo absoluto. Incluso utilizou ese recurso algunha das mellores cabezas deste país. Gran erro. Sen agochar que o feito de que se poida xulgar a Garzón por darlle pulo á recuperación da Memoria Histórica sobre as vítimas do fascismo resulte a todas luces unha indignidade, nunca está de máis lembrar que no currículo do xuíz tamén aparecen numerosas manchas polas que tampouco solicitou desculpas nunca. 
 
Alén de moitas actividades destacables, o novo mártir da progresía española debe ser lembrado así mesmo por outras accións de evidente calado antidemocrático. Foi Garzón un dos que baixo o delirante lema de que “todo é ETA”, encarcerou a centos de activistas vascos por simplemente facer política, incluso membros de organizacións pacifistas viron boa parte da súa vida truncada por tamaño disparate totalitario. E foi Garzón tamén quen en varias ocasións fixo a vista gorda ante as evidencias de torturas na Audiencia Nacional. Ata o Tribunal Europeo de Dereitos Humanos ten protestado por este feito. (Non está de máis lembrar que organismos como Amnistía Internacional alertan con datos todos os anos da existencia de numerosos casos de tortura no estado español). E foi Garzón tamén quen no seu día golpeou sen tregua á liberdade de prensa. Detivo ao xornalista galego Pepe Rei baixo a acusación de que as súas denuncias periodísticas “sinalaban obxectivos a ETA”. Foi absolvido despois, pero o paso pola cadea agravaría a súas doenzas xa para sempre. Daquela, en Galicia poucos se solidarizaron con el ante tamaño ataque, con importantes excepcións como o xornalista José Manuel Ponte. Pepe Rei traballou no Egin, onde destacou á fronte dun equipo de investigación que ata Pedro J. Ramírez quixo fichar. E precisamente aquel xornal vasco foi outra das vítimas dos impulsos fachoides de Garzón. En comandita con Aznar (saltándose a teórica independencia do poder xudicial do goberno; o entón presidente do Goberno atribuíse parte da medida dicindo aquilo de “¿pensaban que no nos íbamos a atrever?”) o estelar xuíz clausurou o Egin, simplemente porque non lle gustaba o que poñía aquel periódico, posto que a acusación de “colaboración con banda terrorista” non se sostiña, como quedou claro case unha década despois ao seren os seus responsables absolvidos, cando xa era imposible reconstruír o xornal. Así, semella que Garzón pechou o Egin polo teoricamente inexistente en democracia “delito de opinión”. Tampouco é raro, entre os executores do dominio existe unha longa tradición de liquidar periódicos que lles molestan. Saben quen, como Garzón, pechou un tamén? Si, Manuel Fraga. No seu caso, a vítima foi o Diario Madrid, en 1971. Logo, en Galicia, como xa ía de paladín da liberdade fixo outra cousa coa prensa en vez de prohibila, comprouna toda. Ou case.
 
Volvamos a Xesús de Nazareth. Ás teorías da súa inexistencia histórica (a do filósofo Thimoty Freke é a máis coñecida) se lle opoñen outras, moito máis abundantes, que defenden a súa realidade física. Entre elas, especialmente interesante parece a do prestixioso antropólogo Marvin Harris. Segundo o seu documentado traballo, Xesús era o líder dunha das moitas bandas “de carácter militar-mesiánico” que loitaban contra a dominación imperial de Roma en Palestina. Por iso foi executado. De ser certa esta versión, moitos poderían abandonarse á ficción histórica e pensar que de terse topado cos dous grandes protagonistas mediáticos dos últimos días, o chamado Xesucristo sería torturado nun cuartel romano mentres noutra estancia Garzón se lavaba as mans e Fraga asinaba a súa crucifixión por subversivo.

Rodri Suarez




Comenta

Se tes problemas ou suxerencias escribe a webmaster@galiciaconfidencial.com indicando: sistema operativo, navegador (e versións). Agradecemos a túa colaboración.

¿Que caracteres alfanuméricos hai na imaxe? descarta espazos e signos

Exemplo: para C*8 Km@ introducir c8km.

captcha

¡Non entendo o texto!: cambiar imaxe






¿Que caracteres alfanuméricos hai na imaxe? descarta espazos e signos

Exemplo: para C*8 Km@ introducir c8km.

captcha

¡Non entendo o texto!: cambiar imaxe


Comentarios

24 comentarios
10

Tomás Moure

Non son de "esquerda". Traballan para empresas de "esquerda".


9

Lidia

As alcantarillas do Estado español contaron cun devoto protector: un presunto xuiz chamado Baltasar Garzón. Inquisidor, que non instructor, e megalómano. Vítima das súas propias contradiccións non sería extrano que acabara sendo xulgado por ser un fidel protector da tortura ou por pasarse o estado de dereito polo forro. Auténtico mestre dos autos de prisión sin argumentación (porque sí, porque yo lo valgo). Dá pena ver a certa "esquerda" lambéndolle os zapatos.


8

Carlos Meijide

És moi bo. Déixáchesme aturulhado. És de outra xeración. O PP, PSOE, BNG forman parte da posguerra social. A minha noraboa por este artigo. Noutros currunchos de Espanha é máis sinxelo atopar xente que actúa con liberdade, pero en Galiza é prácticamente imposíbel.


7

Coruñés

Muy difícil juntar en menos líneas tal cantidad de chorradas. Vaya estupidez.

2 respostas
1

Por JalinhaBranca: Non será tan difícil cando vostede acaba de superalo nunha soa liña...

2

Por ademarcisnegro: Aquí estou de acordo con JalinhaBranca.


6

Chuzos de Ponta

Muito bom.


5

ademarcisnegro

Sr. Suárez, verdadeiramente vostede é un Potosí de erros do pensamento crítico. Porén, empezo a crer que con esta columna vostede non pretende facer unha argumentación obxectiva, senon soamente unha disertación sesgada de persoaxes ou institucións que non lle son do seu agrado sen aportar todas as probas, facendo con osadía saltos ilícitos entre eles con simplificacións excesivas e caendo no mesmo dogmatismo dos seus adversarios ideolóxicos. Como quera que eu pensaba de vostede o primeiro, paso de seguido a argumentar “ad rem” para sinalarlle os erros que detectei nas súa argumentación. Por suposto, estarei encantado de escoitar os seus comentarios se lle deixan facelo ou se así o considera. Se a súa columna vai do segundo, pode non ler nada do que poño a continuación:

10 respostas
1

Por ademarcisnegro: 1.-Denuncia valores reprobables do cristianismo e afirma que o cristián Fraga omite as desculpas por elixir esos valores reprobables. Fraga non pediu desculpas: iso é o único certo. Pero que as omitise non implica que optase por esos valores reprobables. Puido elixir outros que vostede non ten en conta: que non se sentise culpábel (autoengano), que o fixese por orgullo (non é un valor cristián), ou mesmo porque sinxelamente non fora culpábel. A omisión de Fraga debe argumentarse en conxeturas, con todas as opcións encima da mesa. Denunciando posibles valores reprobables do poder eclesiástico (ben), vostede da un salto ilícito e aproveita para denunciar a Fraga, que estaba ben relacionado co poder eclesiástico, por asociación culposa (mal), omitindo as hipóteses de outras opcións tamén factibles e polo medio simplificando en exceso ó resto do pensamento cristiá. Quere matar dun mesmo tiro dous paxaros que non son do seu agrado pero faino falazmente.

2

Por ademarcisnegro: Resumo de 1: Vostede afirma que Fraga omite desculpas por elixir as versión manipuladas do perdón e o arrepentimento. Está vostede descartando outras opcións. (Falacia por vaguedade, ó omitir datos importantes para realizar unha afirmación ) E ademáis, plantexa o seguinte esquema falaz: A= Fraga estaba asociado co poder eclesiástico. B=O Poder eclesiástico presenta comportamentos reprobables. Conclusión C= As accións de Fraga están relacionados con esos comportamentos reprobables. (Falacia “ad hominem” por asociación culposa. Acusa a Fraga non polos seus actos (ad rem) senon pola súa asociación (ad hominem))

3

Por ademarcisnegro: 2.-Falar de feitos históricos por todos coñecidos, como a morte de Carrero Blanco ou a de Sadam Hussain, por pór exemplos da autoría de asasinatos concretos, non precisa de referencias. Falar da participación de Fraga en asasinatos, sí. Non se pode argumentar tranquilamente a súa participación en seis asasinatos sen unha ou varias referencias contrastadas (a pé de páxina, ligazóns que permitan o estudo crítico de tal aseveración). Argumentando así, a súa opinión é parte dese mantra que, á forza de repetir, remata por parecer certo: Fraga participou en asasinatos. Por moi despreciable que lle parecese por ser tirano e submiso á vez, ou ser membro dun governo ditatorial, de ahí a participar en seis asasinatos vai un trecho que leva a que calquera lector con un mínimo de pensamento crítico (ou como vostede di: con un mínimo de coñecemento científico, que é o mesmo) pense que a súa é unha opinión sesgada que entra na categoría de propaganda.

4

Por ademarcisnegro: 3.- Estou de acordo con vostede nos excesos de Garzón, mais non son “antidemocráticos”. O uso da linguaxe perniciosa concédelle un poder retórico que leva ó lector a pensar no xuiz coma unha persona próxima ás posturas totalitarias, conseguindo así bloquear a súa capacidade de razoamento ó manipular a súas emocións. A democracia é un sistema de gobernación interesante no sentido popperiano de que permite derrocar ós dirixentes sen derramamento de sangue, por exemplo, pero non é ninguna garantía para a perfección. Os comportamentos dos así chamados "xuices estrelas" como Garzón so poden darse en paises democráticos. Por iso, mais ben serían “excesos democráticos”. Cambia o conto, porque a súa asociación con Fraga polo seu pasado franquista (antidemocrático) perde a súa ligazón e tamén as comparacións retóricas que de ahí se seguen na súa argumentación.

5

Por ademarcisnegro: E finalmente, 4.- Sendo excesivo o comportamento de Garzón no caso de Pepe Rei, omite vostede as sombras de este señor que moitas veces bordeu a legalidade e algunha delas tivo que pagar por facelo. É comprensible que se xa desde os anos noventa se lle coñecen papeis vinculados cunha organización terrorista, que asasina e extorsiona a cidadáns, sexa unha persona vixilada por xuices e policía. Iso non xustifica o comportamento de Garzón, que obrou mal, pero ofrecería un contexto necesario nesa parte da argumentación. Reciba un saúdo. Ademar.

6

Por JalinhaBranca: Ademar, non se decata vostede de que está a facer o ridículo, por moito que nos dea a matraca argumentativa e utilice palabros supostamente técnicos? E por certo, o da inocencia asasina de Fraga versus os papeis da culpabilidade de Pepe Rei é para record Guiness da intoxicación (e non etílica precisamente). Vaia vostede durmir a un palleiro!

7

Por ademarcisnegro: JalinhaBranca, non son palabros supostamente técnicos, son palabras técnicas. Se vostede non as entende, equivocouse de película. Cunha simple busca por internet, por exemplo na wikipedia (non está en galego), podemos atopar sobre Pepe Rei: "En 1994, la Ertzaintza registró la sede de Egin, incautando material informático del equipo de investigación. Ese mismo año se hallaron coincidencias entre los ficheros de las investigaciones del equipo de Rei y la información sobre objetivos incautada a Euskadi Ta Askatasuna (ETA)." Hai mais, pero paréceme suficiente. O do palleiro do final que me recomenda o pon a vostede a baixa altura, pero ése non é o meu problema. Un saúdo.

8

Por ademarcisnegro: JalinhaBranca, unha cousiña máis: teño que engadir que eu non dixen nada da inocencia asasina de Fraga, coma vostede di. Dixen que para afirmar que participou en seis asasinatos, non sendo iso un asunto ben coñecido pola maoiría da xente, compre pór referencias. Iso non significa que sexa inocente. Pero coma dixen antes, se vostede equivocouse de película, é normal que faga o ridículo opinando sobre cousas que non é capaz de entender tras unha lectura comprensiva. Novamente, un saúdo.

9

Por JalinhaBranca: Obviamente, non vou entrar a polemizar con alguén que utiliza a wikipedia para encasquetarlle supostos delitos a unha persoa que nunca foi condenada por colaborar cunha organización armada. Só unha cousa: non lle dea vostede tanto crédito ao que poidan dicir os cans e as cadelas do sistema (Ertzaintza, Policía, Garda Civil...) para criminalizar á disidencia porque así lle loce despois o pelo. O dito, descanse a cabeciña, que así descansamos todos/as.

10

Por ademarcisnegro: Paréceme ben o de non polemizar. Se me lese ben, vería que non lle encasquetei ningún delito, so dixen que é unha persona vixilada. Ademáis, afirmei que Garzón obrou mal contra el. Collo o seu consello de non dar tanto crédito ao que poidan dicir algúns membros do sistema. E eu lle aconsello que non me lexa en diagonal antes de refutarme. Un saúdo.


4

CranioF

A característica paparrucha pro-batasuna. Nada novo. Dá noxo que haxa xente así. ¿Porqué non meteron na cárcel aos de ERC, Eusko Alkartasuna ou o BNG? ¿Non será porque non apoiaban a criminais?. Simplemente con dicir isto xa se tira por terra a bobada de "criminalización das ideas". Non tedes nin media hostia dialéctica.

2 respostas
1

Por Vasquista: Aí está o conto, a Pepe Rei ou o Egin os pecharon e os encarceraron pero NUNCA OS CONDENARON, foron absoltos, polo que queda claro que foi unha represalia política. E, por certo, a represión das ideas tamén levou a calabozos a xente de ERC ou BNG en plena 'etapa democrática'. Pasoulle a Beiras ou a Paco Rodríguez.

2

Por carmiña: Si, mentres se facia a purga do 89 con danificados, o paquiño quedou de wai cun feito calibrado xurídicamente e veña a que dar de martir. Qué asco dades.


3

Andamolho

Sabia que pagaria a pena ler-te,nãao me equivoquei,parabéns!!


2

Henriqe

Interesante reflexión. Gustoume que tamén se lle dean paus a Garzón desde a esquerda. Saúdos.


1

bruno V

Parabéns, bom artigo coma sempre.


Rodrigo Suarez

Rodri Suárez (A Coruña. 1974) é xornalista. Foi xefe da área de Política de Xornal de Galicia e xefe de Deportes en La Opinión de A Coruña, traballou en A Nosa Terra e DxT Campeón, foi guionista de humor para a TVG e colaborou ou colabora en varios medios, como en Localia Coruña (Turkia, La Prórroga) en Radio Coruña-Cadena Ser (A Tropa da Tralla ou a programación deportiva), Cope-Galicia ou as revistas Bravú e Interviú, que postas así compoñen un sorprendente pareado. Como o seu eixe vital anda entre Monte Alto e Fisterra ten o soño de ser fareiro.