Trece cousas sobre a XIII do BNG

Por riba do ruído e da teima dalgúns coa “escisión”, a Asemblea do Bloque deixou moitas vías para a análise...

Por Rodri Suarez | A Coruña | 01/02/2012

  • versión para imprimir
1) Como nestas circunstancias case nunca se escrebe sobre elo, non está de máis poñer de entrada riba da mesa a enorme dificultade que supón a celebración dunha asemblea das características da última do BNG e a magnífica capacidade organizativa que demostrou o Bloque ante tamaño desafío. Nese éxito tiveron un especial papel os traballadores da fronte e, sobre todo, as decenas de voluntarios que pasaron un par de días esgotadores de forma altruísta. Por desgraza, todos estes afiliados tiveron que escoitar como dende a tribuna un dos seus principais referentes -incluso para algúns a figura que lles levou a meterse en política- afirmaba que antes no BNG a militancia esforzábase por amor a Galiza “non como agora que só o fai para gañar cartos”. Dende logo, as moitas persoas que sen nada a cambio pasaron frío e deixaron a pel recontando votos, entregando credenciais, controlando os accesos ou o que fose non merecían ese insulto. Como tampouco o merecían todos eses cadros de base que fixeron nalgunha ocasión algo semellante nos últimos anos, por exemplo, aturando por militancia pura e dura ese sumo tostón que se denomina “interventor electoral”. 
2) Entre as novidades que deparou a asemblea do Bloque e que apenas tiveron repercusión hai varias destacables. Sobre todo dúas. Por unha parte, por primeira vez dende hai varios lustros, acudiu a un acto do BNG unha delegación oficial diso que, á espera de que se restitúa plenamente a democracia formal en Euskal Herria e poida ter nome 'legal', dáse en chamar “esquerda abertzale”. Pola outra, no lingüístico, nunca o BNG certificou nos seus documentos un achegamento tan claro ao ámbito da lusofonía, ata o punto de que a formación se unirá á promoción da entrada de Galiza na Comunidade de Países de Lingua Portuguesa (CPLP).
3) Sen saír do ámbito do que quedou máis agochado, a cuestión de xénero tamén ocupou un fondo espazo no debate dos nacionalistas. Fíxose visible o desagrado de moitas mulleres do BNG polo feito de que ningunha das correntes optase por unha figura feminina para liderar as súas propostas, ben á portavocía ben á candidatura á Xunta. Incluso, persoas achegadas á opción gañadora amosáronse como as máis explícitas nesta queixa. A propia APU foi o único sector que estudou a posibilidade de presentar unha muller como cabeza de lista, neste caso ao Goberno galego. Nese aspecto acertou na súa posta en escena o Movemento Galego ao Socialismo durante a presentación do seu proxecto, xa que nela non só interveu o cabeza de lista, Rafa Vilar, senón tamén a súa compañeira Noa Presas, dando unha imaxe máis colectiva e reconfortante en clave de xénero. Finalmente, o mosqueo de boa parte da militancia traduciuse na aprobación dunha proposta  na que se urxe a reactivar unha Comisión sobre as desigualdades de xénero que nun prazo dun ano tome afonde nas medidas en clave feminista. Por certo, e relacionado con este tema, tamén resulta rechamante o limitado eco que tivo o paso á primeira liña orgánica dunha das mulleres con máis peso intelectual do BNG, a deputada Carme Adán. 
4) Nuns tempos onde as eivas no desenvolvemento da democracia resultan máis que evidentes e sacan a milleiros de persoas ás rúas, a lección o que deu o BNG ao tomar as decisións nunha asemblea aberta convértese sen dúbida na mellor noticia da fin de semana pasada para o nacionalismo, que ademais lembra que o da asemblea é unha vella práctica das organizacións alternativas e de esquerda real, non un invento do ano pasado. Que nunha mesma data coincidise este feito coa sucesión hereditaria na dereita da provincia de Ourense evidencia dúas formas ben distintas de entender a política. Dificilmente se pode atopar unha imaxe que represente mellor ás principais formacións deste país como a que se viu nestes días. Mentres o PP adícase ao dedazo caciquil e o PSOE espera o que lle digan dende Madrid, o BNG deixa que decida a xente, en democracia. 
5) As análises que buscan “derrotados” na asemblea resultan lóxicas en termos xornalísticos malia o seu efecto simplificador. Ao centrarse estas en nomes ou polos, ficou moi diluída a sensibilidade que realmente quedou, seguramente para sempre, xa completamente fóra de xogo dentro do BNG. Trátase do que se pode definir como “centrismo”. Tanto no sector cualificado “vencedor” como no “perdedor” como no ton dos debates fíxose patente que son  poucos os que dentro do Bloque aspiran a reeditar ese xiro prosistémico que caracterizou o “quintanismo” e que tanto criticou o propio Beiras. Os militantes nacionalistas non queren parecerse a CiU. Máis ben todo o contrario, como se demostrou cando a delegación de Convergencia foi asubiada por moitos asistentes, o que non resultou nada elegante malia que as políticas depredadoras que leva a cabo no Goberno catalán non merezan nin un aplauso. Pero chegaba co silencio, non se invita a ninguén á túa casa para facerlle pasar un mal trago. 
6) As tensións que se puideron vivir en Amio foron nada en comparación co pozo de odio e disparates no que se converteu internet a conto desta Asemblea do Bloque. Ser de esquerdas debería estar acompañado dunha visión crítica, intelixente e ampla sobre os instrumentos que crea o sistema. Por iso, á vez que se recoñecen como unha ferramenta tremendamente útil, sempre é importante ter presente que as redes sociais, os foros ou os comentarios nos xornais dixitais tamén conteñen unha evidente función obstaculizadora. O exceso de comunicación incomunica. Non hai ningunha riqueza intelectual en que, como ocorreu, unha persoa anónima escreba unha mentira (dicía que acababa de formalizar a súa baixa do BNG, algo que era imposible facer ás nove da noite do domingo) e a partir de aí se monte un eterno batifondo destrutivo e demencial. Este é un tema moi complexo que desborda a intención deste artigo, pero é ben telo presente a moitos niveis. 
7) A opresión existe. Na UE hai 115 millóns de pobres que poden dar fe. Queda avisado por se a algún moderno da progresía parécelle groseira e rancia a palabra. Pois ben, sempre foron os fascistas e/ou opresores os que usaron o termo “comunista” como insulto. A estas alturas -e máis alá de que no nome do comunismo se cometerán algunhas barbaridades- que xente que se di tolerante e incluso de esquerdas tamén intente descualificar, por suposto en internet, a alguén chamándoo “comunista” (ou sexa, a un paso do “rojo de mierda”?) resulta dunha enorme baixeza. Moitas persoas caen nela falando da UPG. Alguén de esquerdas pode ser comunista ou non. Pero nunca ve a ideoloxía comunista como o inimigo. Iso sábeno ben Beiras ou Aymerich. Ambos os dous, sobre todo o primeiro, coñecen e valoran o pouso ideolóxico de Karl Marx, autor dun histórico manifesto que, si, chamouse comunista, malia que agora non todos os marxistas o sexan. Que iso de Marx é doutro século e xa non vale para nada en 2012? Tendo en conta datos como que un de cada catro galegos está dentro ou a un paso da exclusión social, “dicir que o marxismo está acabado sería como afirmar que os bombeiros están pasados de moda porque os incendiarios son máis hábiles que nunca”, como escribiu o profesor Terry Eagleton. Porén, incriblemente, hai quen se define como “transformador” pero na práctica imita a eses malditos incendiarios. 
8) Posiblemente, a maior estupidez que deixa en herdanza esta asemblea debido ao nivel de ruído cibernético que a acompañou é a que converte aos que votaron unha cousa en fenómenos do mundo mundial e aos que votaron outra en pobres ovellas dirixidas. Pero o reallity show no que se está convertendo a sociedade xera monstros así. A maioría da militancia do BNG é intelixente, en todas as correntes hai elementos moi válidos e igual unha minoría que non tanto. Que algunhas persoas que din querer chegar aos gobernos defendan un argumento tan pobre resulta terrorífico e deprimente. 
9) Tamén se escoita unha análise, discutible pero xa máis construtiva, que asegura que a militancia do BNG tomou unha decisión pensando no que queren eles, non no que quere a cidadanía. Pois pode ser, pero é que iso tamén é lóxico. O principal desastre histórico do Bloque produciuse cando deixou de ser el mesmo para intentar ser outra cousa, allea aos principios da militancia. Ademais, a soberanía dunha formación política digna reside nos seus afiliados, non nas empresas demoscópicas. E o suposto éxito a calquera prezo non paga a pena. Por facer unha comparación, seguramente ten máis posibilidades de gañar pasta quen abre un pub no que se pon a Shakira ou Bisbal que un no que se escoite a Berri Txarrak ou The Homens; asegura máis triunfos entregarse á histeria de 'La Roja' que soñar cunha selección galega oficial; resulta máis rendible programar calquera excremento de tele-lixo que emitir unha serie de David Simon; pero son moitos os que se senten máis a gusto nesta vida grazas a que hai xente que en todos estes casos opta pola segunda opción. Moitos deles tamén son máis felices cando o Bloque é Bloque e non unha copia descafeinada de si mesmo que intenta parecerse ao PPSOE. En todo caso, esa idea de que o común da cidadanía galega é xente normal e a militancia do BNG uns raros é falsa, trátase dun interesado intento de frikización. Calquera que se dese unha volta polos corredores de Amio os dous días de asemblea vería a xente falando de política, sobre todo, e doutros temas de certa transcendencia pero tamén bebendo unha caña mentres comentan que o neno chora, escoitando por un auricular os partidos de Dépor ou Celta ou falando da roupa que se compraron nas rebaixas. As  persoas que forman o Bloque non viven illadas nunha dimensión paralela. De feito, seguramente está moito máis fóra da realidade quen vive nun mundo centrado en Bisbales, Casillas, Carboneros y, claro, Rajoys y Rubalcabas. 
10) Guillerme seguirá como portavoz nacional. En contra da versión xa case oficializada de que a bicefalia foi un invento de última hora da UPG porque viu que Vázquez “non daba o nivel para candidato” o certo é que xa dende a asemblea de 2009 en APU se falou de apostar por esta fórmula, algo que Francisco Rodríguez confirmou nunha entrevista ese mesmo verán e que, entre outras cousas, tamén se pensara para facilitar a pluralidade interna. Esa proposta sempre foi rexeitada polas outras correntes ata que cambiaron radicalmente de opinión poucos días antes da Asemblea. Como a Guillerme se lle ten infravalorado con frecuencia, é relevante lembrar que, entre outras cousas, foi deputado en Madrid, concelleiro de Goberno en Pontevedra e ocupou cargos orgánicos dentro do Bloque, por moito que se lle queira debuxar como alguén sen peso pola única razón de que non está todo o día dicindo de si mesmo que é o máis guapo e o máis listo, como se estila na política mediática. Xusto na comparación é onde o reelixido portavoz gañou unha prestancia entre as bases que non é moi coñecida. Tras uns anos de elitismo, con Guillerme volveu á vida diaria do Bloque o respecto e o cariño no trato directo coas bases e a aposta polo colectivo, ademais dunha firmeza ideolóxica que combina cunha especial retranca que ás veces desconcerta nun ámbito público xeral que aplaude poses falsarias e artificiais. Esa característica abre a porta a unha verdade que as ideoloxías alternativas e o BNG deben potenciar malia que soe extraño: o humor, como calquera actitude creativa, é unha potente arma política. Guillerme, como todos, ten as súas eivas, por suposto, pero ninguén repite vitoria nunha asemblea do Bloque porque un ser supremo pulse un botón vermello dende Moscú. A maiores, vai sendo hora de recoñecer que con el ao mando a organización nacionalista está a emprender un proceso de saneamento económico -necesario logo de pasados e custosos delirios presidencialistas- decisivo para o futuro do BNG e que dificilmente podería terse conseguido cunha figura ególatra á fronte. 
11) Aymerich xogou mal as súas cartas. Puido ser candidato mediante un pacto plural coa APU, pero entrou nunha, prexudicial para o seu obxectivo, deriva de confrontación na que tivo un peso decisivo o desacordo dentro de Máis Galiza e a presión que lle montou Teresa Táboas xunto a certo amago de lobby con querencia quintanista. Esa circunstancia acabou afectando, incluso cegando, a súa táctica e desgastándoo a ollos de moitos militantes. Agora parecía que daba un paso atrás con promesas de fidelidade pero resulta que saen novas que din que non descarta unha fuxida cara diante no coro das escisións. Esta posibilidade daría a razón aos que afirman que Aymerich é un dos mellores políticos de Galicia, pero demasiado influenciable a nivel interno cando se deixa levar pola ambición, lexítima en todo caso. Por certo, o pasotismo final dunha Táboas que se quita de en medio volve demostrar que a política de fichaxes estrela nunca vai funcionar no Bloque. Xa pasou o mesmo con Antón Losada. 
12) Beiras foi o gran protagonista do domingo e das últimas semanas. Tivo a favor a súa inesgotable enerxía e o seu enorme nivel intelectual e xogou á segura aposta da nostalxia dos seus tempos. Pero trabucouse gravemente en moitos aspectos, especialmente ao caer en tópicos agresivos contra unha importante parte da organización e usar seguido os medios para atacar á maioría máis activa do BNG. Tamén foi entendida por moitos como unha chantaxe desleal a súa constante ameaza de escisión, aínda latente. Con Beiras dáse unha rara circunstancia. Algúns dos que (como é o caso do que isto escrebe) levan nas costas anos de admiración á súa figura poden mirar cara a biblioteca persoal e presumir de ter uns cantos libros da súa autoría. E repasar as teorías que neles asinou. E ver a diferencia coa práctica actual. Porque grazas á súa dimensión política compraron un día, por exemplo, 'Prosas de Combate e Maldicer', onde ao abrir á páxina 332 poden ler o que afirmaba acerca dunha discrepancia no nacionalismo sindical que Méndez Ferrín aireara na prensa en 1985: “Non me dá a gana de facer striptease ante os nosos inimigos que tanto teñen de maníaco sexuais. As críticas ou mesmo amonestacións que me creo no dereito de facer a uns, teño onde facelas sen recurrir a un xornal”. Iso dicía Beiras. Sempre quedará a dúbida de como lle iría a el e ao BNG de ter aplicado as súas propias palabras. 
13) Jorquera será o candidato á Xunta e posiblemente o que teña máis presenza pública nos próximos meses. Moi poucos cadros do BNG representan un valor tan seguro como el e son tan respectados e queridos a nivel interno. Externamente, nas xerais nunca tivo problema para conseguir o seu escano, o que proba que xa é unha cara ben recoñecible entre a cidadanía. Seguramente deberá superar a (lóxica para todo o mundo agás Superman) imaxe de cansancio que ofreceu nos últimos días e coller folgos para o que lle espera, que é tela. Pero o aínda deputado en Cortes conta ao seu favor cun coñecemento da realidade do país e do Estado que moi poucos teñen na política galega, unha boa retórica para a axitación de campaña, que terá que pasar polos retoques propios das escravitudes dunha candidatura á Xunta, e unha dimensión humana moi valorada entre a militancia e fóra dela. Afronta un enorme reto que tamén é o de todo o BNG. E (de novo perdón pola interferencia personalizada) como este cronista é como é e é de onde é pois non pode deixar de dicir que Jorquera comezou a súa carreira ás eleccións da mellor forma posible: citando no seu discurso a Os Diplomáticos de Monte Alto. Que ben lle sentaría a este país un presidente bravú. 

Rodri Suarez




Comenta

Se tes problemas ou suxestións escribe a webmaster@galiciaconfidencial.com indicando: sistema operativo, navegador (e versións). Agradecemos a túa colaboración.

¿Que caracteres alfanuméricos hai na imaxe? descarta espazos e signos

Exemplo: para C*8 Km@ introducir c8km.

captcha

¡Non entendo o texto!: cambiar imaxe






¿Que caracteres alfanuméricos hai na imaxe? descarta espazos e signos

Exemplo: para C*8 Km@ introducir c8km.

captcha

¡Non entendo o texto!: cambiar imaxe


Comentarios

194 comentarios
  • Páxinas
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • avanza >
  • última >>
    • 77

    o´connell

    non estamos en contra dos comunistas home, estamos en contra dos jetas, dos que van de comunistas pero ben acomodados e cobrando un soldo moi decente mentres os demais traballamos. Curioso comunismo o deles. Nunca deron un pao a´ auga, como para gobernar un pais.

    1 resposta
    1

    Por ana quiro: Pois e o mais normal iso de pillar chollo traballando o menos posible, a partires disto folgan tantas voltas ao asunto. Si e que o problema e ser honrado ou non en principio, polo tanto todo acaba na fé, na fé ainda que a realidade che dea ben na cara continuamente. Todo o mundo busca a groria e a pasta, vivir cómodo e ter parcela de poder sin abater o lombo. Así é.Agora que está a cousa ben mal mandan o recado de que non se debe ter como meta pillar chollo senon traballar polo país na organización, pero só por cuestións crematísticas, por imposibilidade económica, non por convencemento. A desviación voluntarista troca en liña correcta, así é o oportunismo dos listos que levan o gando. Eche o que hai.


    76

    Bruar

    Deixen un pouquiño a Beiras, el non será en todo caso, o candidato á Xunta. Como moito, estará na nova formación política, pero non vai a ir de candidato alternativo ao BNG. Poido estar equivocado, pero non o creo. Muden o discurso antiBeiras. El só acomulou forzas para enfrontar á UPG. Beiras é un home de idade e non se vai poñer ao frente dunda nova forza política. Esa forza política partirá do EI, dos que se queiran xuntar de +Galiza e do resto de colectivos e individualidades. Fai unha semana da AN do Bloque, queda ainda algún tempo para ver o que pasa, pero Beiras non será o candidato de ningún novo partido.


    75

    Suído

    ..."non como agora que só o fai para gañar cartos". Que alguén me diga onde e cando dixo isto Beiras referíndose a TODA a militancia. Ou, mellor, que mo indique o autor do artigo. Só hai que escoitar con atención os vídeos das intervencións do dirixente irmandiño na XIII Asemblea Nacional para decatarse de que as súas palabras foron aquí tersiverxadas como pouco. Ou directamente cambiadas por outras que non pronunciou: as postas entre comiñas no texto.

    9 respostas
    1

    Por Voluntario: Deberías volver ver os videos e fixarte. Non o dixo como o puxo o periodista, pero é certo que mandou esa mensaxe e que moitos compañeiros que estaban traballando de balde se sentiron ofendidos.

    2

    Por toupa: sentiríanse ofendidos os trepas, non os que traballamos de balde. A crítica a burocratizaición sempre é pertinente. Non hai máis que ver porque fracasou a URSS, cando o partido se converte nun fin en si mesmo, mala cousa. A crítica de Beiras é pertinente pero non orxinal, e faina onde se pensa que algo se pode salvar, como ten dito en varias ocasións. Non tería sentido facer esa critica no PP ou no PSOE. Faina onde existe militancia que aínda conserva eses valores, precisamente os que non son aludidos como torcidamente di o autor do libelo.

    3

    Por toupa: e un artigo de opinión, como se dixo por aquí, é iso, opinión, mais poñer entre aspas algo que non dixo Beiras dá mostra da falta de escrúpulos do articulista.

    4

    Por Suído: Mira, Voluntario, estou farto de ver os vídeos -varias veces e prestando moitísima atención- logo de ler o que Rodri Suárez escribiu aquí, repito, terxiversando o dito por Beiras. As súas palabras non ían dirixidas ós militantes comúns coma min, ós que temos traballado e traballamos sen pedir nada a cambio, e si tiñan como obxectivo a certas persoas que fixeron do BNG o seu modo e medio de vida dun xeito xa escandaloso. E ninguén ben intencionado pode interpretar iso arrevesadamente. Eu respecto calquera opinión que o autor do artigo teña sobre a Asemblea e o seu resultado; incluso lle recoñezo o dereito a facer unha interpretación, dende o meu punto de vista errada, das palabras do compañeiro Xosé Manuel. Agora ben, poñer na súa boca cousas que non dixo, como ben comenta arriba toupa resulta dunha falla de escrúpulos noxenta que convirte a este xornalista en moi pouco fiable. Agora recomendo eu unha nova e máis atenta visión das intervencións.

    5

    Por Voluntario: "Teño na miña memoria a aqueles compañeiros que loitaban cóbado con cóbado sen ningunha ambición persoal, sen ningunha ambición de resolver así a súa vida persoal" e logo engade "temos que recuperar a ética da entrega de tempo de traballo gratuito". Eu o que entendo é iso, que veu dicir que neste bng ninguén fai nada sen cobrar, e iso é mentira. Por certo, segundo dixeron alguns comentaristas el preside unha fundación do BNG que lle paga teléfono e longas viaxes que practicamente non aportan nada á organización xa que se descoñece o que alí di nin teñen ningunha difusión nos medios nin de forma interna. E ben me doe que este ambiente interno salpique a beiras, que deberías ser patrimonio de todos.

    6

    Por toupa: insisto en que Beiras ten dito en varias ocasións que se sigue no BNG é porque 'é recuperábel', por iso dixen eu que ese discurso non tiña sentido en partidos onde todo o mundo, ou unha grandísima maioría, estivese corrompido por intereses persoais antepostos aos da organización. É máis, Beiras dixo que non estaba en contra de que houbese traballos remunerados, o cal sería incluso un posicionamento chocante desde parámetros de esquerda (só os ricos poderían dedicarse á política a tempo completo), senón que 'evidentemente' iso tiña que ser así, pero que os cargos, as remuneracións non se podían converter nun 'motor', nun fin en si mesmo.

    7

    Por toupa: A crítica é oportuna porque no BNG ocorre algo disto e incluso é inevitable que ocorra en organizacións de certas dimensións e con certo peso institucional. Por iso tal crítica sempre é necesaria, son os cargos, os liberados quen deben estar baixo o control da militancia e non á inversa, e daí o fincapé do EI nos aspectos organizativos. Tampouco a CIG está a salvo desta crítica a pesar da distancia que observamos nisto con CCOO e UXT cuxo pactismo actual só se pode explicar por unha burocratización orgánica que acaba sendo prexudicial para os intereses dos seus afiliados.

    8

    Por toupa: 'intereses persoais antepostos aos do pobo galego', quixen dicir, porque pode haber simbiose entre os intereses persoais de cada quen e os da organización por autoconservarse e sen embargo non coincidir cos intereses do pobo ou co obxectivo da liberación nacional. E nesta disociación tamén fixo fincapé Beiras.

    9

    Por toupa: Unha cousa máis, co das viaxes de Beiras supoño que te referirás aos FSM. Acaso hai algún embaixador mellor do pobo galego ca el nese ámbito? E non é certo que Beiras non dea conta do que fai nesas viaxes: ten crónicas extensas e exhastivas publicadas en prensa.


    74

    ADM

    respecto á crítica dixo que tiña que ser interna pero "non afogada dentro". Esta é unha diferenza respecto ao 85. Compañeiros dun pequeno concello quixemos traer a Beiras e Camilo para unhas conferencias e para iso pedímoslle colaboración ao aparato do BNG quen nola negou...

    1 resposta
    1

    Por ADM: conferencias para consumo interno, of course.


    73

    touporontón

    non creo que a xente que traballou desisteresadamente se dese por aludida nas palabras de Beiras. O que quixo entender entendeu.

    1 resposta
    1

    Por touporontón: http://www.youtube.com/watch?v=pcZG...


    72

    Eduardo

    Unha análise fantástica! Estou moi impresionado. Mágoa que os rancores e interese persoais ceguen a moitos e lle estean a causar tanto dano ao nacionalismo.


    71

    Neni

    Encántame este artigo, por fin alguén raozable en todo isto, sinceiramente os que tanto o criticades deberíades facer autoreflexión porque ata onde eu sei, igual equivócome, TODOS seguen no BNG, incluidos aqueles que se gañaban querían botar aos outros....... non fai falla que poña nomes verdade???


    70

    cansononoseguinte

    Mimá! Tremenda análise, neno. Nin unha pisca de autocrítica cos persoeiros ApU, Vázquez e Jorquera son pouco menos que santos exemplares, resaltando ata o lambecuismo a súa "humanidade" (como se os demáis pensaramos que fosen robots ou malvados, que cousas!). Pola outra banda, a Beiras se lle fai un perfil de vella gloria difamadora e Aymerich é pouco menos ca un trepa. Se lle quitas o estilo DxTC, rollito intercambiable con calquera sermón made-in "Terra e tempo", tan xustificativo e autocomplacente coma sempre, sen máis valor como análise que o propio descargo en nome da lexión (Cautivos e desarmados os traidores ó BNG... a guerra terminou)

    5 respostas
    1

    Por Xornaleiro: Eu o que entendo é que a Guillerme con quen o compara non é con Beiras e Aymerich senón con Quintana, e dende logo comparado coa chulería de creerse Jordi Puyol que tiña Quintana ten toda a razón. E a Guillerme e a Jorquera e a todo o mundo lle tedes chamado robot de Paco, cómo que non? así que está bien que alguien diga que non o son, iso é pluralidade e non o senonganomarcho voso.

    2

    Por TmXornaleiro: Non é por joder, pero hai dous días que che levo preguntando se Alfonso Eiré segue sendo militante da UPG e da CIG e non me dás respondido. En serio, despois de presumir de superrevolucionario poderías aclararnos este detalle aos vulgares proletarios?

    3

    Por Xornaleiro: Non respondo preguntas das que descoñezo a resposta e que tampouco entendo porque mas fan a minn xa que non teño nin idea de quen milita ou non na UPG, posto que eu non milito nela. Desculpas.

    4

    Por Bakunin: Rodri con ise curriculum e coa tua xenreira vaite de fareiro porque da noxe lerte cheonde prexuizos

    5

    Por Bakunin: Rodri con ise curriculum e coa tua xenreira vaite de fareiro porque da noxe lerte cheonde prexuizos


    69

    Laura Vilariño

    Rubén, afirmar que o "PSOE espera o que lle digan dende Madrid" é tan gratuíto como afirmar que o "BNG espera o que lle digan de Santiago", unha trapallada. No proceso interno do PSOE participan todalas agrupacións do estado por pequenas que sexan. Tiñas un argumento mellor criticando o seu sistema por delegados do PSOE, certamente bastante menos representativo (ou, o que é o mesmo, democrático) que o do BNG. Eso si, nin unha referencia a que este retorno ao asamblearismo foi unha esixencia do EI. Se pola UPG fose (aínda temos memoria da XII Asemblea) Un saúdo.


    68

    Biba o aparato!

    E logo ti Rodri xa non traballas para o BNG? Dime quen che pagou, e quen esperas que che pague, e saberei se escribes a ditado!

    3 respostas
    1

    Por En oferta: Ala, o que escrebe o que non vos gusta está pagado, o que defende o que queredes pois non. En efecto, como os alternativos non cobran do Bloque... que va.... Por certo, debe andar ben de pasta a U porque seguro que este artigo de Fran P. Lorenzo tamén foi pagado por ela segundo vós. E por certo, oxalá ficharan aos dous para Sermos, sería unha boa noticia xa que son do mellor que hai na prensa galega. http://unpaisenlata.wordpress.com/2...

    2

    Por Xosé: En oferta estades ou xa rebaixas ou más ben liquidación, que mágoa ver o actual BNG, que noxo. O trompicazo electoral vai ser gordo e coa Ana Pontón de voceira aínda máis. Pero pensades que o votante galego é parvo?

    3

    Por podercopular: 11% de galegos aínda picaron nas últimas, e baixando... Coidadiño que máis abaixo do 5 marchades para a casa e se acabou vivir de subvencións.


  • Páxinas
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • avanza >
  • última >>

    • Rodrigo Suarez

    Rodri Suárez (A Coruña. 1974) é xornalista. Foi xefe da área de Política de Xornal de Galicia e xefe de Deportes en La Opinión de A Coruña, traballou en A Nosa Terra e DxT Campeón, foi guionista de humor para a TVG e colaborou ou colabora en varios medios, como en Localia Coruña (Turkia, La Prórroga) en Radio Coruña-Cadena Ser (A Tropa da Tralla ou a programación deportiva), Cope-Galicia ou as revistas Bravú e Interviú, que postas así compoñen un sorprendente pareado. Como o seu eixe vital anda entre Monte Alto e Fisterra ten o soño de ser fareiro.

    Galicia Confidencial 2013 | Contacto | RSS | Legal | O Proxecto | Sustentabilidade | Preguntas | Achegas | Publicidade | Autopromo | BLOG | Co apoio técnico de dinahosting

    CC