Esta moi ben o artigo. Pero penso que hay que empezar por chamar a cada cosa por o seu nome. Un autonomo, para os neoliberais é un empresario, e o unico que é, é un auto-empregado como din mais abaixo. O problema de todo esto é que os ultraliberais ten gañada a guerra linguistica. Empregan un linguaxe moi doado de entender, para xente. Ademais basta que digan a moitos auto-empregados que en moitos casos ten un axudante, para querer no seu ego persoal figurar como empresarios. Fora dos ultra-liberais, empregan un linguaxe que só entenden as elites, se perden en explicacions. Non son capaces de empregar un linguaxe doado para que chegue a gran público, e ver as consecuencias de esta crese.

Creo que levas razón neste caso. E suponho que haberá moitos máis similares. Nos xuizos, cando hai un divorcio, solvéntase aplicando as leis e sabendo os condicionamentos económicos de cada ún (cando menos en teoría) pero aplicar as leis de forma xeral na que un trabalhador non tenha dereitos xa de antemán, creo que é inxusto. Os autónomos non son empresarios (son autoempregados) como o caso que dis. Entón habería que distinguir entre pequenas empresas, grandes empresas e autónomos, etc. Creo que non se pode aplicar unha lei sen ter en conta estas enormes diferenzas. Son pensamentos dende a humildade xa que non son economista e menos dogmático xa que o mundo agora é como é e hai que tirar para adiante. Cómese todos os días e eu tenho que trabanhar arreo para saír deste pozo. Así como os do relato.

Ricardo falaba da economía real, hoxe é mais economía financieira especulativa que real, en parte por vivir a créto consumista, en parte polo esgotamento de recursos. Ricardo definia os beneficios como resultado da resta das vendas o custe da producción, entendendo salarios como custe de producción, mais investimentos nos medios de producción. Pero para entender eso hai que coñecer as leis que determinan os salarios e as leis que determinan os precios das vendas dos productos.

Antes de mais, peço desculpas por empregar a ortografia internacional do galego em troques da oficial castelhana. É que esta foi a única que me aprendi a mim próprio. Ao conto, David Ricardo. Diz-que alguém lhe perguntou a Karl Marx no sei leito de morte se ele se considerava marxista. Ele respondeu: "Não, em tudo caso serei marxiano ou neo-ricardiano".