Artigos de Xosé Antón Jardón

Un País que se disipa sen remedio

«¿Cómo direi Galicia / para que me entendan? / Estás nas fouces, nas eixadas, / nas picarañas, nas lareiras, / estás nas dornas... Ai qué berces / onde Galicia vai e nunca medra» (Arredores, Antonio Tovar)

Verémonos no inferno, señor Alcalde!

«Essas criaturas tinham todas vendido a alma a un diabo da plebe infernal, avarento de sordidezas e de relaxamentos». (O Livro do desassossego, Fernado Pessoa)

A cousa non está para brincadeiras

«E xuntáronse os deuses e os xuíces / confundíronse as momias e as estrelas, / formáronse galaxias e sentencias, / decretouse pra nós a morte negra.» (Profecía do mar, Bernardino Graña)

A preocupante parvidade que imbúe o galeguismo

«Qual de nós pode, voltando-se no caminho onde não há regresso, dizer que o seguiu como o devia ter seguido?» (O livro do dessasossego, Fernando Pessoa)

Se vostede o di, dito queda, señor alcalde!

«Hai unha parte do corpo humano que se está pondo de moda: os embigos. Tan de moda están que, hoxe en día, case todo o mundo ten un». (Monólogos do rei das cousas pequenas, Luis Piedrahita)

Regálenos bonsais, señor alcalde!

«Subiron os ollos e atopáronse co ceo. Baixáronos e o inferno desaparecera. Só ficaba o rescaldo último dos seus propios corpos» (Á sombra dos bonsais, Antón Riveiro Coello)

Señor alcalde, a secas

«Á xente que manda hai que pedirlle permiso para rir, se é para rirse deles. E aínda así, cómpre saber rir. Calcular o peso e a extensión do riso». (Vivir sen permiso e outras historias de Oeste, Manuel Rivas)

Faríanos así ou levarano no sangue?

“Nessas sobrelojas, salvo ao domingo pouco freqüentadas, é freqüente encontrarem-se tipos curiosos, caras sem interesse, uma série de apartes na vida”. (O livro do desassossego, Fernando Pessoa).