Artigos de Xesús Veiga

Tres liderados a proba

Todo debate parlamentar ten unha dimensión teatral.Ademais do que se di é moi importante cómo se verbaliza, de qué xeito se representa.

O espectáculo continúa

A política como espectáculo non diminúe.Nos últimos trinta anos, Ourense foi un territorio xeneroso na xeración de eventos propicios á eliminación do perigo da rutina e do aburrimento no desenvolvemento da vida política.

O baile das caixas

Quen queira avaliar o nivel de coherencia das organizacións políticas nesta longa controversia que estamos a vivir a respeito do futuro das Caixas de Aforro galegas, dispón de moito material de consulta.

Os 300.000 fillos de Abel

Na súa traxectoria biográfica, Abel Caballero foi, primeiramente, profesor de Universidade, acadando a condición de catedrático de Teoría Económica.Posteriormente entrou, con dedicación exclusiva, na vida política:deputado do PSOE no Congreso dende 1982, ministro de Transportes (1985-1988) con Felipe González, candidato do PSdG á presidencia da Xunta no ano 1997 e, finalmente, alcalde de Vigo dende o 2007.No intervalo entre a súa saída do Parlamento galego (ano 2001) e o seguinte cargo político, Abel Caballero descubriu publicamente a súa vocación de escritor de novelas históricas.

O show de Domínguez

Adolfo Domínguez, tal e como fixeron algúns estudantes que padecían a Universidade franquista, creu atopar na Franza dos anos sesenta do pasado século unha parte do paraíso que habitaba nas súas cabezas de rebeldes incomprendidos.Seguramente alí coñeceu o movemento “Dadá” promovido por Tristan Tzara e talvez presenciou algún dos espectáculos que organizaban na rúa para “épater le bourgeois”.Semella que esa pegada biográfica pode explicar o seu particular manifesto polo despido libre proclamado o pasado mércores en Compostela.As súas palabras non estaban pensadas para deixar indiferentes aos espectadores, fosen ou non burgueses.Quería escandalizar e provocar unha singular atención mediática.

A derradeira carta

Nos últimos días, Núñez Feijoo desmentiu dúas veces algúns dos seus argumentos preferidos a respeito da política lingüística que pretende desenvolver, demostrando que as receitas deseñada nos laboratorios de San Caetano non garanten sempre a solvencia suficiente para cadrar os círculos retóricos que lle preparan os asesores.Obsesionado por manter a confianza dos sectores que fan apoloxía belixerante dunha España uniforme sen “particularismos idiomáticos”, tivo que recoñecer que a oposición ás “Bases” elaboradas polo seu goberno non procedía só dos nacionalistas galegos senón dunha plural constelación de asociacións políticas, sindicais, cívicas e culturais.Ou sexa:a caricatura dos “extremistas” que se enfrontan ás “centradas e razoábeis” propostas gobernamentais ficaba arruinada nas ondas marciais da COPE. Unhas horas despois, preocupado polos apoios que recibía a convocatoria de folga no ensino non universitario, suxeriu unha confusa retirada parcial e temporal do contido presente nas “Bases”.

Democracia aritmética

O proceso de sucesión de Xosé Luis Baltar na presidencia do PP de Ourense é algo máis que un asunto interno desta forza política. É un espello onde se reflicte o xeito de entender o funcionamento democrático no seo do partido que ten, neste momento, a responsabilidade de gobernar as institucións galegas.Ademais, o resultado do proceso ourensán delimitará o alcance real da hexemonía de Feijoo no postfraguismo.

Un síntoma chamado Díaz Ferrán

Nas tres últimas décadas ten habido importantes episodios de corrupción no mundo da política.O caso Filesa, os fondos reservados de Vera e Roldán, “Marbella vice”, a operación Gürtel, os “pelotazos” de Santa Coloma...En todos eles, sempre houbo un denominador común:a opinión publicada descualifica –con intensidade diferente en función da adscrición partidaria- aos directamente afectados e solicita rectificacións profundas aos dirixentes das forzas políticas, advertíndolles da desafección que poden sufrir dos seus votantes.Poren, en case todos os casos, a reacción dos electores foi moi benevolente:os niveis de abstención non medraron significativamente e a cativa penalización rexistrada foi directamente proporcional á intensidade da autoubicación na banda esquerda da cartografía electoral.