Artigos de Pedro G.-Valadés

ETA e Hamas

Asistiamos hai unhas semanas ao tan anhelado final de ETA. Co seu fin chegou a hora do reconto último de vítimas ocasionadas durante décadas polo terrorismo etarra. A cifra final é froito da verificación por parte do sistema policial, sanitario e xudicial dun estado democrático e de dereito con todas as garantías que isto conleva, mesmo para os propios terroristas.

Vintecinco anos despois, Reuven Rivlin

Corría o ano das milagres, o inesquecible 1992, o ano dos Xogos Olímpicos de Barcelona, da Exposición Universal de Sevilla, do quinto centenario do descubrimento de América e dunha cuarta efeméride máis, efeméride esta que en contraposición da grande carga positiva das tres citadas, esta cuarta conmemoración foi un amargo recordatorio dun dos máis negros episodios da longa historia de España. Sucedeu no ano 1492 de infausta lembranza para a comunidade xudía por ser este o tempo no que os Reis Católicos decretaron o seu edicto de expulsión dos xudeus das terras dos seus reinos. Cinco séculos despois o daquela presidente do Estado de Israel, Chaim Herzog viaxou a España, a nunca esquecida terra de Sefarad, en visita de Estado. Había só 6 anos do establecemento de relacións diplomáticas entre España e Israel sendo os xefes de goberno respectivos Felipe González e Shimón Peres. Ao longo dos 31 anos de diplomacia directa entre Madrid e Xerusalén, as relacións foron boas aínda que manifestamente mellorables. Moitas tomas de posición de España na política internacional non axudaron, máis ben ao contrario, á mellora da confianza e ao estreitamento das relacións hispano-israelís.

As boas xentes

Sempre imaxinei ás boas xentes, ás boas persoas, coma unha sorte de chinchetas que desde a súa humildade e pequenez, impiden que o mundo caia da parede. Tarefa nada doada nun mundo no que abondan os exemplos de maldade e inmensa crueldade con consecuencias terribles para con nós mesmos, os seres humanos.

O antisemitismo de Keith Ellison

Hai uns días a raíz do nomeamento polo presidente electo Donald Trump de Steve Bannon como director de estratexia no seu gabinete, saltaron todas as alarmas sobre o seu antisemitismo e ideoloxía de dereita radical. Pois ben, é agora pola contra máis chamativa aínda a escasa crítica coa que foi acollida a elección de Keith Ellison á fronte da DNC (dirección do Partido Demócrata). Porque se Steve Bannon é un antisemita, Keith Ellison é ainda moito máis radical.

Que por que Daesh non ataca a Israel?

Houbo estes días pasados unha certa controversia nas redes a raiz dun artigo publicado o pasado día 1 de abril nas páxinas dun xornal vigués e asinado polo escritor e colaborador habitual, Xosé Luís Méndez Ferrín. Un artigo no que en conclusión o autor traslada a Miguel-Anxo Murado a seguinte cuestión: ¿Por qué o Estado Islámico non ataca a Israel?.

De viaxes, alforxas e compromisos

Estes días, no debate aberto en Compromiso por Galicia (CxG) a propósito de se este debe integrase ou non nunha marea, candidatura ou fronte, para concurrir ás vindeiras Eleccións Xerais, realmente o único argumento en defensa da integración, é que “Galicia precisa un grupo parlamentar porque na vindeira lexislatura haberá unha reforma constitucional”.

A nosa débeda en Mauthausen

70 anos xa. Setenta. Desde que o campo de concentración nazi de Mauthausen (Austria), fora liberado pola 11ª División dos EE UU. 70 anos dunha débeda de silencio pétreo coma unha lousa que para a nosa vergonza non ten visos de ser reparado. 177 galegos padeceron a brutalidade, a tortura e a morte a mans da barbarie nazi entre o ano 1940 e 1945, sen que sete décadas despois, Galicia teña feito aínda un recoñecemento oficial do sufrimento padecido por estes compatriotas nosos desterrados no fondo da memoria das nosas institucións.

Irán e a crise dos mísiles de Cuba

Cavilando estes días a propósito do affaire nuclear iraniano, do preacordo acadado hai uns días na cidade suíza de Lausana entre Estados Unidos, as potencias do denominado como Grupo 5+1 (os cinco membros permanentes do Consello de Seguridade da ONU: Estados Unidos, Rusia, China, Francia e Reino Unido máis Alemaña) e a república islámica de Irán, e do posible acordo final, veume a cabeza un episodio histórico que con seguridade os norteamericanos aínda pasados xa tantos anos, non esqueceron. Estoume a referir a coñecida como a “crise dos mísiles en Cuba”. Cando no mes de outubro de 1962, os EE.UU, presidido daquela por John F.Kennedy, descubriron que a Unión Soviética estaba a despregar mísiles nucleares na illa do Caribe. Cal foi a contundente e xustificada reacción norteamericana é algo ben coñecido por todos e non cuestionado por ninguén, agás claro por nostálxicos da CCCP.