Artigos de Pedro G.-Valadés

Irán e a crise dos mísiles de Cuba

Cavilando estes días a propósito do affaire nuclear iraniano, do preacordo acadado hai uns días na cidade suíza de Lausana entre Estados Unidos, as potencias do denominado como Grupo 5+1 (os cinco membros permanentes do Consello de Seguridade da ONU: Estados Unidos, Rusia, China, Francia e Reino Unido máis Alemaña) e a república islámica de Irán, e do posible acordo final, veume a cabeza un episodio histórico que con seguridade os norteamericanos aínda pasados xa tantos anos, non esqueceron. Estoume a referir a coñecida como a “crise dos mísiles en Cuba”. Cando no mes de outubro de 1962, os EE.UU, presidido daquela por John F.Kennedy, descubriron que a Unión Soviética estaba a despregar mísiles nucleares na illa do Caribe. Cal foi a contundente e xustificada reacción norteamericana é algo ben coñecido por todos e non cuestionado por ninguén, agás claro por nostálxicos da CCCP.

Eleccións en Israel

A primeira reflexión que debemos tirar das pasadas eleccións en Israel debera ser o mérito excepcional que ten conseguir manter unha democracia exemplar, nun entorno hostil inzado de inimigos conxurados en eliminar a Israel do mapa das nacións. Estas pasadas eleccións xerais en Israel, a XX lexislatura da Knesset (Parlamento) amosan a vital enerxía que após 66 anos desde a independencia do estado é quen de manter institucións homologables democraticamente as sociedades máis avanzadas de Occidente.

No oitavo aniversario de AGAI

Fisterra, alí onde o Imperio romano imaxinaba a fin do Mundo, a milleiros de quilómetros de Xerusalén. Nesta esquina noroeste da vella Sefarad, na periferia máis occidental das Europas, temos desde hai agora 8 anos, dende decembro de 2006 un pequeno balcón sobre Israel.

A resposta que non quixera atopar

Non é normal, aínda que tamén é certo que mentiría se dixera que me sorprende. Porque non é normal en absoluto a reacción que calquera escalada no conflito palestino-israelí suscita entre os nosos medios de comunicación e consecuentemente entre moita xente.

Galicia e os xudeus

A conformación dos pobos e das nacionalidades é produto da sedimentación ao longo do tempo e na terra dos contactos e interrelacións producidas a través dos séculos. Ningunha nación ou pobo, por moi homoxéneo e compacto que poida semellar hoxe, é alleo a isto. Todos, en maior ou menor medida son froito das circunstancias que lles tocou vivir. Galicia, nación atlántica, tamén.

Unha (outra) fiestra de oportunidade

No longo e tortuoso camiño transitado no Oriente Medio polo conflito palestino-israelí, varias veces puidemos asistir á apertura, máis ou menos grande ou pequena, de fiestras de oportunidade. Fiestras de oportunidade entendidas como esas escasas combinacións de factores endóxenos e esóxenos que fan albiscar unha posibilidade de achegamento das partes en conflito.

Ás súas señorías non lles molesta o fume

Despois de tres anos consecutivos nos que o Parlamento de Galicia conmemorou cunha declaración institucional o Día Internacional de Recordo das Vítimas do Holocausto, este ano a cámara galega dixo non. Non a aprobación dunha modesta e sinxela declaración institucional coa que o noso parlamento sumaría a súa voz na memoria dos que só teñen iso. A nosa memoria.

Pois non. Non é críbel

Estes últimos días escóitanse voces a propósito do actual conflito en Gaza e Israel que entre outras cousas afirman que se algún día as nosas cidades e vilas (poñamos que falo de Ourense. Lugo ou Vigo) foran bombardeadas con milleiros de mísiles, morteiros e foguetes, atacadas durante anos e anos facendo imposíbel unha vida minimamente normal, eles non reclamarían e esixirian do Estado protección contra os ataques.