Pois non. Non é críbel

Opinión - 21 Novembro 2012

Estes últimos días escóitanse voces a propósito do actual conflito en Gaza e Israel que entre outras cousas afirman que se algún día as nosas cidades e vilas (poñamos que falo de Ourense. Lugo ou Vigo) foran bombardeadas con milleiros de mísiles, morteiros e foguetes, atacadas durante anos e anos facendo imposíbel unha vida minimamente normal, eles non reclamarían e esixirian do Estado protección contra os ataques.

Só un minuto. Un.

Opinión - 05 Xuño 2012

Durante os Xogos Olímpicos de Munich de 1972, hai agora xa 40 anos, membros do grupo terrorista palestino de Setembro Negro asasinaron a once membros (atletas e adestradores) do equipo olímpico israelí. Agora, cando achegámonos ao 40 cabodano desta traxedia que tinxiu de loito ao mundo do deporte internacional, sería un magnífico momento para que o Comité Olímpico Internacional (COI) rectifique a súa desidia e apatía de décadas rendindo unha sinxela, moi sinxela homenaxe á memoria dos atletas asasinados.

O simbolismo imprevisto da CdC

Opinión - 25 Abril 2012

Foi o pasado sábado día 14, cando vinte anos despois do seu nacemento Esquerda Nacionalista puña fin de facto, coa formula doce e menos traumática do “conxelamento e abandono das súas siglas" a súa existencia como partido.

Eu non estiven alí

Opinión - 27 Xaneiro 2012

Un ano máis xurde entre a friaxe do calendario invernal un novo 27 de xaneiro. Un 27 que ate hai pouco máis de medio século era só a véspera do 28, como moito un modesto Santo Tomé de Aquino no calendario santoral católico ou simplemente, o vixesimoséptimo día do ano no calendario gregoriano. Mais todo iso mudou de xeito brutal e para sempre un 27 de xaneiro de 1945. Ese día, unidades da División número 100 do Exército Roxo, baixo o mando do xeneral Krasávina, entraron en Auschwitz-Birkenau e liberaron aos 2.819 prisioneiros que despois de 5 anos de masacre ficaban con vida. 2.819 testemuñas da infamia, 2.819 testemuñas do horror inexplicábel que asolou o corazón da vella e culta Europa, a nosa Europa, e que converteu para sempre a un vello e frío cuartel do Exército polaco no monumento funerario perenne de máis de millón e medio de seres humanos que desde aqueles días fican soterrados para sempre e como única tumba, no ceo. Tamén no noso ceo. No aire que serviulles como cadaleito despois de que o delirio xenocida os transformase nas cámaras de gas e nos fornos crematorios en parte do aire que agora e por sempre respiramos e respiraremos.

Estado palestino si. Pero non así

Opinión - 23 Setembro 2011

A propósito da petición de recoñecemento do estado palestino polas Nacións Unidas