Artigos de Xoán Vázquez

PSOE: Rival ou estorbo

Todos sabemos, tamén os que prefiren negalo a ventos e mareas, que eliminar ao PSOE é central ao proxecto de Podemos. Mesmo, poucos absurdos serían comparables a pretender o contrario. Pero tamén sabemos que mentres o PSOE aínda conte para algo –agardo que por moitos anos–, Podemos está limitado. Logo, é de razón que nos cálculos de Podemos entre eliminalo. Iso hai que entendelo coa normalidade inherente ás rivalidades de todo proceso democrático electoral.

Podemos, ou cando non hai nada que perder

O incrible non é que unha porcentaxe importante da poboación lle prestara o seu voto a Podemos; Podemos ofrecese como refuxio a unha poboación frustrada ata os límites da desesperación. O incríble é que un país cunha de cada catro persoas na miseria non estea arestora tomando a Bastilla; iso si é incríble.

Chulerías de recén chegados

Non foi un accidente. Houbo mala intención. Non foi unha equivocación; equivocarse é normal, quizais aínda máis normal ca acertar. Houbo esa repugnante absurdeza do “buenismo” do somos mellores cás centenarias tradicións que nos singularizan e definen. Houbo esa sutil desafortunada mensaxe de que esas tradicións pertence aos outros, ás “castas”. Ou, se cadra, só houbo chulerías de recén chegados. Non sei. E non me importa.

No espazo ético e moral de cadaquén

“O pobo no pode estar todo, e sempre, ben informado. A parte que estea mal informada ha estar descontenta, en proporción á importancia dos feitos que malinterpreta.”, Thomas Jefferson.

Rémoras das verdades máis evidentes

Sen entrar en valoracións da malograda lei do referendo catalán –para iso están os xuristas e mailo Constitucional–, se a intención era facer unha lei seria e non unha trapallada habilmente artillada polo podredoiro político para máis gloria do fecundo da podremia, é de supoñer que viñera prologada coa condición irrenunciable e claramente definida de acadar unha maioría incontestable, necesaria para aquelas accións políticas que de feito alteren de fondo a orde constitucional; ás trapalladas todo lle vale, abóndalle cunha participación dun 40 ou 50 por cento do electorado e desa porcentaxe o 50 por cento máis un, coma se tratase das normas de uso dos retretes públicos. Relémbrese que os partidos separatistas cataláns nunca presentaron un proxecto de actualización e dinamización da Constitución, Constitución que eles axudaron a redactar.

O ronsel da ruína

As rancias mañas do franquismo sobreviviron, enquistadas en tódolos partidos, en ntodos. En tódolos sindicatos atoparon espazos. En tódalas institucións públicas exerceron a súa hexemonía. E prosperaron. E adaptáronse con admirable destreza aos novos tempos.

Estado de Dereito, ou mafias organizadas

O Tribunal de Cuentas - institución chamada a enxeplarizar a honradez e maila ética - vén de recoñecerse unha mafia organizada: ao falar de mudar as formas para así controlar o nepotismo, confirma o seu propio nepotismo.

Se verdadeiramente somos un Estado de dereito

Independentemente da idea ou visión de Estado que teña cadaquén, se verdadeiramente somos un Estado de dereito, cabe dicir, sen reparos, que ningún cidadán pode estar por encima de ningún outro. Ao abeiro desa afirmación –os que aínda mantemos a esperanza de que nela queden algúns remanentes de verdade– non nos queda máis remedio ca dicir que Artur Mas tanto pode ser presidente da Generalitat de Cataluña como ocupar unha cela nun cárcere calquera, igual ca calquera outro cidadán.