Cartas e diarios

No verán das hortensias, esperamos entre moitas outras cuestións a que o correo nacional e internacional sexa seguro. Hai esforzos de adaptación, e un afán de que todo se vaia recuperando.

Por Ramón Torrado | Ribeira | 03/07/2020

Comparte esta noticia
Neste período de progresivo achegamento á normalidade, tiven a idea de viaxar ó pasado. Por unha banda, empecei a revisar a abondosa correspondencia escrita polo meu pai Manuel Torrado Escurís cando era mariñeiro, con vistas a elaborar a súa biografía, que talvez soamente quede para uso familiar. Os barcos, os destinos por todo o mundo, as condicións a bordo, as relacións cos compañeiros e coa familia aquí en terra firme: todo iso queda reflectido nesas cartas e nas dos seus correspondentes.
 
Agora case non se reciben sobres con cartas persoais, e os carteiros teñen que resignarse ó correo comercial ou oficial. Durante a época de confinamento, por sorte internet funcionou moi ben. Pero non é imposible que algún día falle. Estamos tan dependentes que dá medo. Que pasaría se, como sucedeu con LatinMail, de repente deixase de funcionar para sempre o sistema de correo que utilizamos na actualidade? Como pasou con esa compañía, poderían desaparecer nun instante tódalas nosas misivas electrónicas. Sería parecido ó que sufriu o escritor Pico Iyer, a quen en 1990 un incendio lle levou a súa casa, e todo o que el amaba: libros, manuscritos, cartas e fotografías.
 
Por outra banda, estiven lendo os meus antigos diarios. Como teño unha memoria moi dispersa, puiden revivir o que xa non lembraba. Volveron á miña consciencia individuos e accións que estaban nun limbo escuro de esquecemento. Sinto punzadas de desolación por non ser quen de recordar os rostros dalgunhas persoas mencionadas que foron amables e importantes.
 
Para a miña desesperación, nun dos diarios atopei ó mozo que era cando coñecín ó amor da miña vida. As forzas do namoramento e da paixón eran tan fortes, e a ledicia era tan intensa, que non podo deixar de sentir unha tristura insoportable por momentos ó ver canto cambiou a miña existencia, convertida nunha autoestrada á soidade. Pero aquelo foi verdade, e ese amor existiu.
 
Grazas ás cartas e ós diarios, teño a oportunidade de saber máis sobre o meu pai e sobre min mesmo. A tecnoloxía, tan milagrosa na súa velocidade e poder, pode separar máis que xuntar. Houbo alguén que viaxara ó límite da súa provincia para ver en persoa á súa parella, aínda que non puideran unir os dous as mans e abrazarse? Non era necesario, pois xa se vían polo teléfono móbil.
 
Pode ser que chegue un día no cal lamentemos deixar de lado o correo escrito a man sobre un papel que talvez bicamos; pode ser que os biógrafos futuros non encontren nada que ilumine o espírito que queren comprender. Pode ser, en definitiva, que eventualmente nos volvamos máis máquinas que almas vivas.  

Cartas desde o Uruguai
Cartas desde o Uruguai
Comparte esta noticia
¿Gústache esta noticia?
Colabora para que sexan moitas máis activando GCplus
Que é GC plus? Achegas    icona Paypal icona VISA
¿Gústache esta noticia?
Colabora para que sexan moitas máis activando GCplus
Que é GC plus? Achegas    icona Paypal icona VISA
Ramón torrado Ramón Torrado Romero (Araño-Rianxo, 1966). Educado en Galicia, no País Vasco e nos Estados Unidos. Licenciado en Filoloxía Inglesa na USC, é profesor de instituto. Investigador rosaliano. Colaborador en Certo, xornal dixital de Barbanza. Ten escritas catro novelas, un libro de relatos e outro de viaxes. A súa última novela é Rebeca no val das sombras ardentes (Toxosoutos, 2018)".