Depurar responsabilidades

Podemos entrar desaforadamente na denuncia de tódalas deficiencias que poida ter a rede ferroviaria no lugar da catástrofe, que si ASFA ou ERTMS, curvas ou non. Denunciar as carencias, contradiccións e deficiencias é un deber indelegable que non exclúe a ninguén; o irresponsable é calar.

Por Xoán Vázquez | New Yersey, USA | 30/07/2013

Comparte esta noticia
Pero debemos andar con coidado, non lle faltemos ao respecto á memoria dos falecidos, aos feridos e ás súas familias e amizades, a todos aqueles que lle tiveron e lle teñen cariño que quedaron para sempre marcados pola dor e afogadas nas súas propias bágoas.  E para min é una falta de respecto, notable, chamarlle accidente a un sinistro onde se dá a circunstancia demostrada de que un maquinista que coñecía perfectamente o lugar se chuleaba cunha velocidade que era case dúas veces e medio a permitida. Iso non é un accidente. Iso é neglixencia criminal. Chamarlle doutra maneira é enterrar a cabeza na área a agarda da próxima traxedia. Ningunha falla do carril, do tren, dos sistemas de seguridade  pode enmascarar esa irresponsabilidade. Ir a 190 onde marcaba 80, de ningunha maneira, en ningún lugar do mundo se lle pode chamar accidente. Esa forma de pensar, esa maneira de entender a responsabilidade, a ética e a moral é una afronta aos damnificados. Os caídos, feridos, e a súas familias merecen moito máis. 
 
No renunciemos á capacidade de ver pensar e discernir, non nos transformemos nunha sociedade bovina ou acéfala,  non ignoremos o máis evidente: a chulería e prepotencia só pode ter un desenlace, a catástrofe. É absolutamente necesario asumir as responsabilidades que nos correspondan, é absolutamente necesario fuxir desa manía de buscar responsables o máis lonxe posible da parta da nosa casa. E, si, asómbrame que a día de hoxe aínda quede un milímetro de carril onde un tren poida estar á mercé dun suicida ou dun tolo. E a responsabilidade de que aínda haxan tramos vulnerables á chulería e prepotencia dun maquinista aloucado recae absolutamente sobre a Administración Pública, e tamén aí hai que depurar responsabilidades. A Administración Pública é responsable de nos garantir aos cidadáns a seguridade á que temos dereito; pero onde di 80 quilómetros hora, di 80 quilómetros hora e non outra cousa, e quen así non o entenda ten que ser fulminantemente despedido antes de que corra o sangue, a bágoas, a catástrofe. O centro neurálxico do benestar é a prevención. E a prevención é una bifurcación entre o aspecto técnico e o humano e ningún dos dous pode ser escusado cando falla. Fuxir desa realidade é un comezar a labrar a próxima catástrofe, e é un alimentar a cultura do irresponsable. 
 
Pouco sei dos sistemas de seguridade ASFA ou ERTMS, sei que os cidadáns temos o dereito a reclamar a máxima seguridade posible, mesmo, e onde a tecnoloxía o permita, estar a proba do erro humano, e tamén da prepotencia e da chulería. Un maquinista que racha os límites da velocidade non se multa, expulsase, e expulsase sen a máis mínima posibilidade de que volva por os pés nun tren. Mais iso en España é imposible. En España tódalas solucións máis fáciles son imposibles. Non teño coñecemento de ningún outro país avanzado onde sexa tan difícil, case imposible, darlle correcto uso a vasoira. E mentres sexa así…  No Servizo Público, en calquera función, para o posto que ocupe un prepotente chulo irresponsable hai miles de cidadáns serios e cualificados dispostos a entregarse con dilixencia a servir á cidadanía. A solución é a vasoira. Algo tan simple, en España, inalcanzable. Uns poucos, un número case insignificante estanos acabando co país. Moi poucos accidentes son accidentes e case ningunha das coincidencias é tal cousa. Coido que nos quedan moitas bágoas por derramar.

Comparte esta noticia
¿Gústache esta noticia?
Colabora para que sexan moitas máis activando GCplus
Que é GC plus? Achegas    icona Paypal icona VISA
¿Gústache esta noticia?
Colabora para que sexan moitas máis activando GCplus
Que é GC plus? Achegas    icona Paypal icona VISA
Xoán Vázquez Nado en 1957, na aldea do Zapatal, parroquia de Santa Mariña de Xuño, concello do Porto Do Son. Con 17 anos emigra aos EE.UU. Estuda informática na Kean University. Actualmente exerce de informático en New Jersey. O seu blog: http://xoangvazquez.blogspot.com/