Artigos de Xoán Vázquez

Campaña electoral de momias e ósos

De tódalas ideas e propostas que teño lido sobre os posibles usos para o Valle de los Caídos, confeso que unha das que máis me chama é a de deixalo que caia na ruína. Sería unha ruína útil, en consonancia coa historia, daquela ergueríase nunha gran metáfora do que sempre representou e sempre foi.

A verdade, un nacronismo

O deterioro da verdade, ao abeiro dunha hipocrisía inconmensurable, adquiriu tal dimensión que xa nos queren ensinar a aplaudir (lexitimar) ata aos mesmos cómplices de ETA, asesinos confesos, e ao tempo maltratar a cidadáns (paisanos, veciños, mesmo familia) que sinta a inclinación circunstancial de arrimar o seu vote a un partido que defenda valores diferentes, coma se a mesma democracia non dependese precisamente diso, coma se a honorabilidade dos partidos máis grandes e de máis raigaño non estibese condicionada precisamente pola ameaza dos que desde os antípodas lle tratan de partillar os espazos sociais. Ou sexa, a propia democracia baixo ameza de morte. A esencia mesma da democracia, un estorbo.

Na auto negación do vencido

O peor non é ter pouco, que iso ten remedio; o verdadeiramente triste é ter pouco cando aínda se merece moito menos. E que pode merecer unha sociedade que renuncie aos seus dereitos máis básicos e fundamentais?

De mafias e mortizos

E moito o que se ten falado das deficiencias máis perniciosas da nosa sociedade: aquilo do fracaso escolar; as apoloxías ao alcoholismos neses botellóns semanais; do porqué de non podermos alcanzar os niveis industrias de Alemaña, Francia ou Holanda; do porqué de resistirse o paro, a precariedade laboral, ou o de non reverterse unha natalidade propia dun país suicida.

A sobrevivencia dun establishment suicida

Moi a pesar de non ter presentado nin tan sequera unha proposta de solución para os problemas de máis urxencia que afronta a sociedade, o establishment sobreviviu as últimas eleccións. E sobreviviunos porque as alternativas amósanse lonxe de presentarse como solucións viables, que non o son. Velaí a cidadanía, unha vez máis, escollendo de entre as patacas as menos podres. Mais unha cousa quede clara: ninguen se afai a pasar a vida remexendo na podremia, algo ten que pasar.

O problema é o establishment

Se se confirma que Vox se desmarca da Constitución e aceptamos que é unha ameaza para a convivencia en democracia e só utiliza a democracia como un medio para fins alleos aos valores da Constitución (populismo), daquela estamos falando de moito máis ca de Vox. Estamos falando dun feixe de partidos, mesmo anteriores a Vox, todos eles ben levados co goberno do Estado, algúns deles enchoupados en sangue e desfrutando cun cinismo inconmensurable desa condición sanguinaria.

Dos camiños que levan a Vox

Desde as eleccións ao parlamento de Andalucía é moito o que se ten falado da irrupción de Vox: se vén para quedarse, se pode seguir medrando e ata onde pode chegar.

Vox, ou o relativismo máis nefasto

Coñezo xente –algunha aínda me cae ben cerca– que soamente teñen atopado nas súas vidas dúas clases de persoas, agrupadas en cadansúa categoría con deixes a sentenza inapelable. Unhas entra na de “é un gran chaval”, tódalas outros recaen na de “é un fillo de puta”.