Artigos de Xoán Vázquez

Rémoras das verdades máis evidentes

Sen entrar en valoracións da malograda lei do referendo catalán –para iso están os xuristas e mailo Constitucional–, se a intención era facer unha lei seria e non unha trapallada habilmente artillada polo podredoiro político para máis gloria do fecundo da podremia, é de supoñer que viñera prologada coa condición irrenunciable e claramente definida de acadar unha maioría incontestable, necesaria para aquelas accións políticas que de feito alteren de fondo a orde constitucional; ás trapalladas todo lle vale, abóndalle cunha participación dun 40 ou 50 por cento do electorado e desa porcentaxe o 50 por cento máis un, coma se tratase das normas de uso dos retretes públicos. Relémbrese que os partidos separatistas cataláns nunca presentaron un proxecto de actualización e dinamización da Constitución, Constitución que eles axudaron a redactar.

O ronsel da ruína

As rancias mañas do franquismo sobreviviron, enquistadas en tódolos partidos, en ntodos. En tódolos sindicatos atoparon espazos. En tódalas institucións públicas exerceron a súa hexemonía. E prosperaron. E adaptáronse con admirable destreza aos novos tempos.

Estado de Dereito, ou mafias organizadas

O Tribunal de Cuentas - institución chamada a enxeplarizar a honradez e maila ética - vén de recoñecerse unha mafia organizada: ao falar de mudar as formas para así controlar o nepotismo, confirma o seu propio nepotismo.

Se verdadeiramente somos un Estado de dereito

Independentemente da idea ou visión de Estado que teña cadaquén, se verdadeiramente somos un Estado de dereito, cabe dicir, sen reparos, que ningún cidadán pode estar por encima de ningún outro. Ao abeiro desa afirmación –os que aínda mantemos a esperanza de que nela queden algúns remanentes de verdade– non nos queda máis remedio ca dicir que Artur Mas tanto pode ser presidente da Generalitat de Cataluña como ocupar unha cela nun cárcere calquera, igual ca calquera outro cidadán.

A mentira como medio

Que ninguén se equivoque, os preguiceiros vividores folgazáns eses que viven á conta da Cataluña productiva somos nós. Nós os galegos, que xunto cos estremeños e mailos andaluces somos cerne e miolo da “L'Espanya subsidiada” que vive á conta da sufrida e productiva Cataluña. E nós, os estremeños e mailos andaluces somos cerne e miolo de “la España que nos roba”. Nós, eses ladróns somos nós. Case nada, todo tan nitidamente encapsulado nunha lacónica manifestación de deshumanizante e vil desprezo.

E a quen subvencionamos?

Leo o artigo de Francisco Castro no que nos fala da traxedia do peche de librerías. Dos síntomas múltiples que iso anuncia.

Sombras de ruídos

Leo nos xornais do país que “A Xunta quere poñer en valor as fincas proclives a sufrir incendios”, que hai fincas que poden ser declaradas “fincas abandonadas", que o presidente da Xunta quere que o medio rural sexa "máis accesible para traballar e, por tanto, máis accesible para vivir". Mágoa que tanta palabrería sexa un simple monllo de falsidades. Sendo a realidade moi outra, esas declaracións só persegue aumentar o número de chupóns que viven do conto, xulgándolle o sangue ao contribuínte galego e ao tempo contribuíndo á destrucción do noso rural. Se verdadeiramente quixesen facer algo polo rural, comezarían por respectar a Lei Común Galega; ou sexa, suprimirían tódalas trapalladas burocráticas substituíndoas por unha Normativa Legal baseada na Lei Común Galega, dotándoa da necesaria seguridade xurídica. Onde houber seguridade xurídica e clarividencia legal no fan falta un exercito de de sabenadas dando ou denegando permisos para limpar e rehabilitala unha leira, e ningún papanatas de turno tería a o poder de reclasificar unha leira, de toda a vida, en “bosque consolidado de abeneiros”, como está sucedendo.

Amurallados na escravitude do fanatismo

Bos muros fan bos veciños. Do emblemático poema de Robert Frost: “Mending Wall” (Rechoendo o muro). Eu, que de pequeno saltaba da nosa eira á dos veciños, coma se nada, nunca me reconciliei coa popular expresión nin lle atopei gran valor iso das murallas. Cousa da pertenza, supoño. Xa non teño ese problema con aquilo da “Miña casiña, meu lar”.