Artigos de Pedro G.-Valadés

Só un minuto. Un.

Durante os Xogos Olímpicos de Munich de 1972, hai agora xa 40 anos, membros do grupo terrorista palestino de Setembro Negro asasinaron a once membros (atletas e adestradores) do equipo olímpico israelí. Agora, cando achegámonos ao 40 cabodano desta traxedia que tinxiu de loito ao mundo do deporte internacional, sería un magnífico momento para que o Comité Olímpico Internacional (COI) rectifique a súa desidia e apatía de décadas rendindo unha sinxela, moi sinxela homenaxe á memoria dos atletas asasinados.

O simbolismo imprevisto da CdC

Foi o pasado sábado día 14, cando vinte anos despois do seu nacemento Esquerda Nacionalista puña fin de facto, coa formula doce e menos traumática do “conxelamento e abandono das súas siglas" a súa existencia como partido.

Eu non estiven alí

Un ano máis xurde entre a friaxe do calendario invernal un novo 27 de xaneiro. Un 27 que ate hai pouco máis de medio século era só a véspera do 28, como moito un modesto Santo Tomé de Aquino no calendario santoral católico ou simplemente, o vixesimoséptimo día do ano no calendario gregoriano. Mais todo iso mudou de xeito brutal e para sempre un 27 de xaneiro de 1945. Ese día, unidades da División número 100 do Exército Roxo, baixo o mando do xeneral Krasávina, entraron en Auschwitz-Birkenau e liberaron aos 2.819 prisioneiros que despois de 5 anos de masacre ficaban con vida. 2.819 testemuñas da infamia, 2.819 testemuñas do horror inexplicábel que asolou o corazón da vella e culta Europa, a nosa Europa, e que converteu para sempre a un vello e frío cuartel do Exército polaco no monumento funerario perenne de máis de millón e medio de seres humanos que desde aqueles días fican soterrados para sempre e como única tumba, no ceo. Tamén no noso ceo. No aire que serviulles como cadaleito despois de que o delirio xenocida os transformase nas cámaras de gas e nos fornos crematorios en parte do aire que agora e por sempre respiramos e respiraremos.

Estado palestino si. Pero non así

A propósito da petición de recoñecemento do estado palestino polas Nacións Unidas

Bin Laden xa non vive aquí

A lenda de Osama Bin Laden sustentábase fundamentalmente no feito de que estaba vivo, de que conseguira atacar no corazón emocional do imperio americano e de que conseguira fuxir durante unha década da persecución (agora vese que implacábel) dos Estados Unidos.

Boicot a China, Irán, Arabia Saudí, Corea, Siria, Myanmar, Laos, Sudán...?

En primeiro lugar coido debemos ter claro antes de nada, que os boicots son -por definición- destrutivos, algo que na miña opinión é o que menos precisa a castigada rexión.

Rúa Eduardo Martínez Alonso

Os pobos e as cidades como grupos humanos que son, honran e se honran a si mesmos, cando actúan con xustiza, cando obran con respecto e recoñecemento.

A Shoah é nós

Cada 27 de xaneiro, desde que no ano 2005 e con máis de medio século de retraso, as Nacións Unidas na súa resolución 60/7 declarasen que o día no que en 1945 Auschwitz-Birkenau foi liberado ficara por sempre como día de recordo e homenaxe ás vítimas do Holocausto, cada 27 de xaneiro, alumea como un faro a nosa conciencia. Tamén a nosa.