Artigos de Ramón Torrado

Os cafés de Wallander

O escritor sueco Henning Mankell creou co personaxe do Inspector Kurt Wallander unha figura fascinante que foi interpretada por Kenneth Branagh nunha serie da BBC. Para algúns lectores, a vida persoal do excepcional policía é o aspecto máis interesante da serie de novelas que protagoniza.

Renovarse e vivir

No inicio do 2018, vou ser moi breve. Pido desculpas a vostede, lectora ou lector de Galicia Confidencial, polo meu habitual exceso de franqueza. Non vou poñer exemplos concretos dentro do negativo para non ferir sensibilidades.

Aceites e resina

En terras de Rianxo, atravesas camiñando o encantador paseo dos cruceiros de Leiro e ves parcelas de monte con troncos cortados. O forte arrecendo a madeira e a resina trae unha miríade de recordos da infancia.

Un Prado galego

Unha recente visita ao Museo do Prado en Madrid foi o equivalente a unha breve estancia no Paraíso. Por motivos inesperados, limitouse a unha hora o proceso de entrar nun síndrome de Stendhal diante de tanta verdade e beleza.

Soños de crisálida

Unha consecuencia triste e feliz de ser maior é a gradual sensación de ver con máis claridade, mentres que se vai deteriorando a vista. Hai días nos cales se pensa que é preciso arriscarse (o que coloquialmente é denominado como “mollarse”) para acadar hipotéticos resultados e para aproximarse á verdade. É o que este artigo pretende.

O verán dos violíns e das zanfonas

Este verán de 2017 queda marcado para algúns melómanos pola presenza en Galicia de dous instrumentos que posiblemente non teñen fóra do ámbito da música clásica un recoñecemento que sexa acorde co feitizo envolvente que transmiten cando son tocados por mans expertas.

Nos seus zapatos

É posible que Javier Bardem reciba moi bos emolumentos por facer do pirata Salazar e doutros viláns en películas de notable éxito comercial, pero curiosamente para algúns cinéfilos o mellor Bardem encóntrase en dous personaxes galegos aos cales el deu vida. Son o Ramón Sampedro de “Mar adentro” e o Santa de “Los lunes al sol”. Neste último título é especialmente memorable e dunha tristura difícil de soportar a historia do amigo de Santa que vive en condicións ínfimas. Celso Bugallo é o extraordinario actor que fai ver o desgarro da señardade.

Verbenas na noite galega

I. Anos setenta do século vinte. Hai festa esta noite na aldea. A orquestra prepara a súa actuación: “holá, holá, sí, probando, probando”. O neno de sete anos entra no transformado campo de terra da súa escola e ve á esquerda á “dulceira”, unha muller sentada vestida de loito e como grega que vende sen sorrir chicles Cheiw, bastóns de plástico transparente con boliñas multicolores e algunhas lamberetadas máis. Ó neno chámalle a atención a única atracción: as barcas de cores que se elevan uns metros no aire. Pero o máis abraiante está diante del: no escenario elevado está a punto de aparecer o conxunto musical que vai amenizar a velada.