A galiña que pon os ovos sen data de caducidade

A soidade era densa e asfixiante. Filtrábase polas paredes da casa coma un líquido que procura unha saída a través dun poro. (Ledicia Costas, Infamia).

Por Xosé Antón Jardón | Vilar de Santos | 05/07/2021

Comparte esta noticia

Ao aprobar a oposición de motorista da Garda Civil de Tráfico, Tirso López veu ter a Ourense e, no canto de ocupar a vivenda que lle pertencía na comandancia, alugou un cuarto na pensión que a señora Lola recibira en herdanza dun xastre que a afillara, militante raso do Partido Galeguista, co que vivira amancebada a nai nos dez últimos anos da súa vida. O da Benemérita namorouse perdidamente de Lucía, a filla da caseira. Como ela se facía a espantadiza diante daquel españolista empedernido, o tal non tivo máis remedio que aprender o galego e ata pagou un profesor particular. Ao cabo dun mes xa foi quen de facerlle a Lucía a primeira declaración de amor na lingua de Rosalía. A estratexia do madrileño deulle un resultado excelente, acabando en casamento e o matrimonio non tardou en ter familia. Dous anos despois, ao ascender a sarxento, ansioso de regresar ao seu Madrid natal, Tirso foi destinado ao Ministerio do Interior.

Galiña no poleiro
Galiña no poleiro | Fonte: Colombia.com
A filla de Tirso e Lucía, Celia, malia vivir na capital do reino, pronunciou as primeiras palabras na lingua da familia materna −e da paterna, claro−. De estudante, Celia pasaba as vacacións coa avoa na casa da aldea. A moza diplomouse en enfermería, mais como en Madrid hai pouco choio para sanitarios, ao morrer a avoa, decidiu reconverter a residencia da aldea nunha casa de turismo rural.
 
Os primeiros clientes proceden da Coruña: un matrimonio cun neno de seis anos. Ao chegaren á pousada, mentres os maiores desfacían a equipaxe, Celia prestouse a mostrarlle a horta e os animais ao cativo.
 
Xa de regreso o rapaz tratou de explicarlle aos pais como aquí nesta aldea, “a las gallinas le llaman pitas y al perro le llaman can y, a pesar de que los huevos están calientes, la señora dice que son frescos”.
 
O fulano arramploulle ao fillo o ovo que levaba na man, mentres inspeccionaba a casca e lle chamaba a atención Celia por falarlle galego a un pequerrecho. Ela, educadamente, respondeulle que se limitara a explicarlle ao neno como se lle chamaban ás cousas no lugar onde estaba. O da Coruña aínda se enfureceu máis e, como non sabía por onde saír, concluíu a conversa: “Tráigame la hoja de reclamaciones! Voy a denunciarla porque sus gallinas serán muy gallegas pero ponen los huevos sin fecha de caducidad”.
 
[O meu tío Lisardo bota fume polas orellas cada vez que constata como o sistema –xudicatura incluída− sempre atopa argumentos “legais” para darlle a razón a estes curiosos patriotas]

Comparte esta noticia
¿Gústache esta noticia?
Colabora para que sexan moitas máis activando GCplus
Que é GC plus? Achegas    icona Paypal icona VISA
¿Gústache esta noticia?
Colabora para que sexan moitas máis activando GCplus
Que é GC plus? Achegas    icona Paypal icona VISA
Antón Jardón Secretario-interventor de Administración Local xubilado. Foi alcalde de Vilar de Santos, deputado provincial, vicepresidente da FEGAMP (Fedreación Galega de Municipios e Provincias) e Delegado da Consellería de Industria de Ourense no goberno do bipartito. Militou no BNG e en CxG. Hoxe en día non ten afiliación política. Na actualidade dedícase á actividades culturais, especialmente a través do Museo da Limia, no que desempeña o posto de Coordinador do seu Padroado.