Dous segundos en Queiruga o 25X

Entrados xa no Día de Galicia, empezou na noite de plenilunio un concerto inesquecible en Outes. Nunca estivera na carballeira-castiñeira da Serra, e foi precioso coñecela de noite coa iluminación carmesí e romántica proxectada dende o escenario dun dos mellores grupos do mundo.

Por Ramón Torrado | Ribeira | 25/07/2018

Comparte esta noticia

 Os músicos, de negro coa excepción da vocalista Irma que lucía un estilizado vestido vermello, mantiñan unha rica postura de humildade mesturada con orgullo. O mítico líder, cada vez máis amable e comprensivo co paso do tempo, chegou a dicir que contaban co acordeonista galego supremo. O espírito do idealismo sen vergonza nas melodías era compaxinado coas explicacións, que moito se agradecen, sobre a orixe dos temas con letra, varios deles relativos á Ribeira Sacra que dá título ó último disco da formación.

Pouco a pouco sucedíanse os tesouros: chove en santiago/se queres/manolo mío/nau/son do carro do país. Os asistentes podían fixarse un por un en tódolos músicos. Son magníficos. A violinista Antía é inocente e sabedora, con simpatía. Os encargados da percusión Patxi e Xavier son efectivos e talvez algo contidos de máis. O frautista Xan mantén unha aura de infancia e fantasía, como saíndo dun mundo de contos de Andersen. O en efecto excelente intérprete do acordeón diatónico enche o acto de felices sorrisos, necesarios e terapéuticos para quen padece depresións. O xefe encargado da gaita, do acordeón e, aparentemente, dalgunhas programacións, estaba moi satisfeito, máxime polo feito de presentar ao seu fillo Bieito, gaiteiro coma el. A nova incorporación Irma seduce co seu canto e coa súa maneira de danzar alegremente; parecía sinceramente agradecida da resposta e da participación vocal do público. Por último, é posiblemente o guitarrista Pedro a arma secreta, o ingrediente máxico dun prezado elixir, pois sorprendía constantemente coa sutileza, a seguridade e a beleza extrema que nacía das súas mans.

Bandeira da ANG
Bandeira da ANG

Para incrementar a maxia da ocasión, no bis a banda agasallounos con dúas pezas maxistrais. “Camariñas” resoaba na noite coa súa bela música e evocadoras letras, impulsada por uns teclados tipo New Age de Xan. Tamén trouxo calafríos e lágrimas internas a famosa composición “Tu gitana” de Zeca Afonso, que fixo recordar a Rosa Cedrón.

O público, sentado en parte, daba a sensación de non crer o que estaba vendo. Hai quen exclamou “marabilloso!”. Era a primeira vez que actuaban en Outes (botei en falta que Bieito non mencionase ó poeta Francisco Añón). Para min, este concerto da noite do 24 ao 25 de xullo de 2018 foi o de máis calidade que recordo ver na comarca de Barbanza. Pero había no acto unha premonición do resto da noite: a moza que me parecía máis atractiva, de longo cabelo liso, era moi nova e non se podía contemplar como un posible amor.

Envolto na soidade, encamiñeime cara ás festas de Queiruga nas terras de Porto do Son. Pasei o anuncio do Castro de Baroña, un dos espazos máis sagrados, por dicilo dalgunha maneira, das paisaxes de Galicia. Había que camiñar, co recendo das plantas de anís, ata a verbena, que a esas horas estaba composta de xente nova. Axiña vin á deusa. Unha moza vestida totalmente de branco tiña o cabelo louro ondeado como se fora unha modelo prerrafaelista. Os seus ollos compasivos e misteriosos denotaban a presenza dunha alma grande.

Non tardei en sentirme morto con esa dor ben coñecida por amores que non poden ser: demasiado fermosa, demasiado nova para ti, coitado.

De súpeto, houbo unha conmoción por un suceso que non vira nunca nas verbenas. Unha moza sufriu un forte desmaio. Estaba caída sobre o sucio chan e creouse un círculo arredor dela. Causaba unha pena moi grande e varias mulleres e un home acudiron na súa axuda. Falábanlle, acariciaban a súa cabeza con tenrura e abanicaban aire fresco ó seu rostro de ollos idos. Varias persoas sacaron os seus móbiles para pedir socorro. Eu admiro fortemente á xente das ambulancias, mais nesta ocasión por algún motivo tardaron moito en chegar.

Por sorte, a moza puido poñerse de pé e foi levada á parte traseira do palco da orquestra. Xa podía irme. Pero sucedeu algo imprevisto: acompañada pola súa amiga, a deusa deixou a festa. Para a miña grata e alucinada sorpresa, ó pasar, durante dous segundos, a súa man tocou a miña man. Tocoume unha deusa! Agora non a quero lavar, e manterei sempre o seu recordo, xunto co da máxica actuación na Serra de Outes dos xa lendarios Luar na Lubre.

Comparte esta noticia
¿Gústache esta noticia?
Colabora para que sexan moitas máis activando GCplus
Que é GC plus? Achegas    icona Paypal icona VISA
¿Gústache esta noticia?
Colabora para que sexan moitas máis activando GCplus
Que é GC plus? Achegas    icona Paypal icona VISA
Ramón torrado Ramón Torrado Romero (Araño-Rianxo, 1966). Educado en Galicia, no País Vasco e nos Estados Unidos. Licenciado en Filoloxía Inglesa na USC, é profesor de instituto. Investigador rosaliano. Colaborador en Certo, xornal dixital de Barbanza. Ten escritas catro novelas, un libro de relatos e outro de viaxes. A súa última novela é Rebeca no val das sombras ardentes (Toxosoutos, 2018)".